แรงกดในห้องเพิ่มขึ้นทันทีหลังจากคำว่า “ขั้นสูงสุด” หลุดออกจากปากผู้ดูแล แสงใต้ผิวบริเวณอกของมันไม่ใช่แค่กระพริบอีกต่อไป แต่มันเริ่มสว่างขึ้นเป็นจังหวะ เหมือนกำลังเร่งพลังบางอย่างขึ้นเรื่อย ๆ
เรย์หายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติให้เร็วที่สุด “มันจะไม่เล่นรับแล้ว…ระวังตัว!”
คำเตือนนั้นยังไม่ทันจบ ผู้ดูแลก็หายไปจากจุดเดิม
“ขวา!” อาร์คตะโกน
คีรินหันแทบจะทันที ยกแขนขึ้นกัน แต่แรงกระแทกก็ซัดเข้ามาเต็ม ๆ ร่างของเขาถูกผลักถอยไปหลายเมตรจนกระแทกผนัง เสียงดังสนั่น
“อึก…แรงขึ้นอีกแล้ว…” เขากัดฟันพูด แต่ยังพยายามยันตัวลุกขึ้น
ณิชาไม่รอ เธอพุ่งเข้าไปทันทีจากอีกด้าน พยายามใช้ความเร็วเข้ากดจังหวะ แต่ผู้ดูแลกลับหมุนตัวหลบได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะเตะสวนกลับใส่ช่วงลำตัวของเธอเต็มแรง
ร่างของณิชาปลิวไปกระแทกพื้น เธอไอออกมาเบา ๆ หายใจสะดุด
“มันไม่ใช่แค่อ่านเราแล้ว…” เธอพูดเสียงแผ่ว “…มันเร็วกว่าเราทุกอย่าง”
เรย์
