ตอนที่82

ความมืดเข้ามาก่อนทุกอย่าง ไม่มีพื้น ไม่มีทิศทาง เหมือนตกลงไปในที่ว่าง ณิชารู้สึกได้ถึงแรงดึง ไม่ใช่แรงกาย แต่เป็นแรงบางอย่างที่ลากความรู้สึกลงลึก ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุด เธอลืมตา ช้า ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องเดิม ไม่ใช่โลกเดิม มันคือพื้นที่กว้าง สีเทา ไม่มีขอบ ไม่มีจุดเริ่ม ไม่มีจุดจบ แต่กลับชัดเจนอย่างประหลาด “นี่มัน…” เธอพูด เสียงสะท้อนกลับมา เบา เหมือนถูกดูดกลืน คีรินยืนอยู่ไม่ไกล เขามองรอบ ๆ สายตาเขาไม่แปลกใจ แต่ระวัง “นี่คือมัน” เขาพูด เสียงนิ่ง ณิชาหันไป “ระบบเหรอ” เธอถาม คีรินพยักหน้า “แกนของมัน” คำตอบนั้น ทำให้เธอรู้สึกหนักขึ้น ทันที พื้นใต้เท้าเริ่มเปลี่ยน เส้นบาง ๆ ปรากฏ ลากยาว เหมือนทางเดิน แสงจาง ๆ ไหลผ่าน เป็นจังหวะ เหมือนข้อมูลกำลังเคลื่อน ณิชาก้มมอง “มันมีชีวิต” เธอพูด เบา คีรินมองตาม “มันทำงานตลอดเวลา” เขาตอบ ทั้งสองก้าวไปข้างหน้