ตอนที่86

ความมืด ค่อย ๆ จาง เหมือนมีใครดึงพวกเขากลับขึ้นมา ช้า หนัก ลมหายใจแรก เหมือนหายไปนาน ณิชาลืมตา ภาพตรงหน้าเบลอ ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้น เพดานเดิม แสงไฟเดิม เสียงเครื่องทำงานเบา ๆ เธอกลับมาแล้ว ร่างกายหนัก เหมือนผ่านอะไรบางอย่างที่ใช้แรงทั้งหมด “ณิชา” เสียงหนึ่งเรียก ใกล้ ชัด เธอหันไป ช้า คีรินอยู่ข้าง ๆ เขายังอยู่ จริง ๆ เธอหายใจออก เบา เหมือนปล่อยบางอย่างที่ค้างอยู่ “เรากลับมาแล้ว” เธอพูด เสียงแผ่ว คีรินพยักหน้า สายตาเขายังจับที่เธอ เหมือนเช็กว่าเธอปลอดภัย อาร์คอยู่ไม่ไกล กำลังตรวจระบบ สีหน้าเขาตึง ผิดปกติ “มันหายไปหมด” เขาพูด โดยไม่หันมา ณิชาขมวดคิ้ว “อะไร” เธอถาม อาร์คหันมา ช้า “ทุกอย่าง” เขาตอบ “โครงสร้างเดิม ระบบ รายชื่อ แกน” เขาหยุด ก่อนจะพูดต่อ “ไม่มีอะไรเหลือ” ความเงียบตกลงมา แต่ครั้งนี้ มันเบา เหมือนหลังพายุ ณิชาหายใจลึก “งั้นมัน