ตอนที่96

หน้าจอกะพริบ แรง ซ้ำ เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ จุดข้อมูลที่เคยเล็ก ตอนนี้ขยาย ชัด และ “มีชีวิต” ณิชาหายใจสะดุด สายตาเธอจับที่คีริน ไม่ละ “คีริน…” เธอเรียก เสียงเบา แต่ตึง คีรินยังยืนอยู่ ท่าเดิม นิ่ง เกินไป เหมือนกำลังฟังอะไรบางอย่าง ที่คนอื่นไม่ได้ยิน อาร์คถอยหลังครึ่งก้าว โดยไม่รู้ตัว “มันเริ่มแล้ว” เขาพูด เสียงแผ่ว เรย์จ้อง ไม่กระพริบ “อย่าปล่อยให้มันควบคุมเต็มที่” เขาพูด ทันที ณิชาก้าวเข้าไป ใกล้คีริน อีก มือเธอยกขึ้น ช้า เหมือนลังเล แต่สุดท้าย เธอก็แตะ แขนเขา เบา “คีริน มองฉัน” เธอพูด เสียงเธอชัดขึ้น คีรินไม่ตอบ เสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะเงยหน้า ช้า ดวงตาของเขา ยังเป็นดวงตาเดิม แต่มีบางอย่าง เปลี่ยนไป ลึก จนจับได้ “ฉันกำลังมอง” เขาพูด เสียงนั้น ใช่ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด น้ำเสียงเรียบ ไร้อารมณ์มากกว่าปกติ ณิชานิ่ง เธอรู้ทันท