ตอนที่100

ปลายนิ้วที่ขยับ เล็กน้อย แต่สำหรับณิชา มันเหมือนโลกทั้งใบกลับมา เธอกลั้นหายใจ ไม่กล้าขยับ กลัวว่ามันจะหายไปอีก “คีริน…” เธอเรียก เสียงเบา สั่น วินาทีหนึ่ง สองวินาที เงียบ ก่อนที่เปลือกตาของเขา จะกระตุก ช้า แล้วค่อย ๆ ลืมขึ้น ดวงตาคู่นั้น ยังเป็นดวงตาเดิม ไม่ว่างเปล่า ไม่เย็นชา มัน “มีเขาอยู่” ณิชาหายใจออก เหมือนเพิ่งได้อากาศ หลังจากขาดมันไปนาน “คุณ…” เธอพูด เสียงแทบไม่ออก คีรินมองเธอ นิ่ง เหมือนกำลังโฟกัส ก่อนที่เขาจะขยับ ช้า มือเขายกขึ้น แตะมือเธอ เบา “ฉันอยู่ตรงนี้” เขาพูด เสียงแหบ แต่ชัด คำพูดนั้น ทำให้ทุกอย่าง พัง น้ำตาณิชาไหล ทันที เธอหัวเราะ ทั้งที่ร้องไห้ “กลับมาจริง ๆ…” เธอพูด เสียงสั่น คีรินมองเธอ ก่อนจะดึงเธอเข้าไป ช้า กอด แน่น ไม่พูดอะไร แต่ความเงียบ ครั้งนี้ ไม่ว่างเปล่า มันเต็มไปด้วยการยืนยัน ว่าเขากลับมาแล้ว โลกจริ