ตอนที่102

ถนนยามค่ำ เงียบ ผิดปกติ ไฟบางดวงกระพริบ สว่าง ดับ สลับกันไปมา เหมือนจังหวะที่ไม่แน่นอน ณิชายืนอยู่หน้าประตูเหล็กเก่า สถานที่ตามสัญญาณ อาคารร้าง ที่ควรจะไม่มีใครอยู่ แต่กลับมี “บางอย่าง” กำลังเคลื่อนไหว อยู่ข้างใน คีรินยืนข้างเธอ สายตาเขานิ่ง แต่ระวังทุกมุม อาร์คอยู่หลังสุด ถืออุปกรณ์ เช็กสัญญาณตลอด เรย์มองตัวอาคาร เหมือนกำลังคำนวณ “มันอยู่ข้างใน” เขาพูด เสียงเบา ณิชาพยักหน้า ก่อนจะดันประตู ช้า เสียงเหล็กเสียดสีกัน ดัง ยาว เหมือนปลุกอะไรบางอย่าง ด้านใน มืด มีแค่แสงจากไฟที่พัง ส่องเป็นช่วง ๆ กลิ่นอับ ปนกับกลิ่นโลหะ จาง ๆ ทุกก้าว มีเสียงสะท้อน กลับมา เหมือนมีใครเดินตาม ทั้งที่ไม่มี อาร์คขมวดคิ้ว “สัญญาณแรงขึ้น” เขาพูด เสียงเขากดต่ำ ณิชาหยุด ฟัง มีเสียง เบา เหมือนลมหายใจ แต่ไม่สม่ำเสมอ “ได้ยินไหม” เธอถาม คีรินพยักหน้า “ทางขวา” เขาตอบ