พื้นที่รอบตัว
ปิด
สนิท
เหมือนกรง
เหล็ก
ที่ไม่มีช่อง
ให้หนี
แสงจากแกนกลาง
สะท้อน
ขึ้นมา
ทำให้เงาของทุกคน
สั่น
ไปตามพื้น
ณิชายืน
นิ่ง
หายใจแรง
แต่สายตา
ไม่หลบ
ตรงหน้า
ชายคนนั้น
ยืน
สงบ
เหมือนไม่มีอะไร
คุกคามเขาได้
คีรินขยับ
ยืนบัง
ด้านหน้า
ทันที
โดยสัญชาตญาณ
มือเขากำ
แน่น
จนเส้นเลือดปูด
“หลบไปด้านหลัง”
เขาพูด
สั้น
ณิชาส่ายหน้า
ทันที
“ไม่”
เธอตอบ
เสียงชัด
“ครั้งนี้เราสู้ด้วยกัน”
คำพูดนั้น
ทำให้คีรินเงียบ
เสี้ยววินาที
ก่อนจะพยักหน้า
เล็กน้อย
ยอมรับ
ชายคนนั้นมอง
ภาพนั้น
แล้วหัวเราะ
เบา
“ความผูกพัน”
เขาพูด
“…ยังเป็นจุดแข็งของพวกคุณ”
เรย์อยู่ด้านนอก
กำลังฝ่า
เครื่องกล
เข้ามา
เสียงการปะทะ
ดัง
ใกล้
ขึ้น
เรื่อย ๆ
อาร์คยังคง
คุมสัญญาณ
จากระยะไกล
“อีกไม่กี่วินาที!”
เสียงเขาดัง
ผ่านเครื่อง
“ฉันดึงระบบมันไว้ได้ไม่นาน!”
ณิชาหัน
มองแกน
