ยิ่งจับจ้องกายระหงตรงหน้า ความงามของนางก็ยิ่งเด่นชัดไร้ที่ติ จนแม่ทัพใหญ่แห่งหนานฉินแทบอดใจไม่ไหว กลิ่นกายหอมหวนรัญจวนใจลอยมาแตะจมูกหลายระลอก ยิ่งยั่วยวนให้เขาค่อยๆ ขยับกายเข้าไปใกล้ หวังจะได้ลิ้มรสจุมพิตจากกลีบปากนุ่มสีระเรื่อสักครั้ง
ทว่าเพียงเขาโน้มใบหน้าลงต่ำ มือเรียวเล็กพลันยกขึ้นมาขวางกั้นริมฝีปากหนานั่นเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยเสียงหวานและแผ่วเบา
“ทะ...ท่านแม่ทัพ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นจนทำให้ข้าเสียความบริสุทธิ์ไป แผนการส่งตัวข้าไปยังเป่ยฉินในครั้งนี้เห็นทีอาจจะล้มเหลว ข้าคิดว่าตัวข้าควรรีบออกเดินทางไปที่นั่นแต่โดยเร็วนะเจ้า”
คำกล่าวของจ้าวไป๋ชิงทำให้หม่าซื่อเถียวรู้สึกตัวราวกับโดนน้ำเย็นสาดใส่หน้า เขารีบผละกายออกจากนาง หันหลังให้นางพลางกำหนดลมปราณสะกดอารมณ์กำหนัดที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน จากนั้นจึงตะโกนเรียกหลี่เจี้ยนคุนให้เข้ามา
“นายกองหลี่ เจ้าจงปลอมตัวเป็นบิดาของนาง นำนางไปขายที่หอโคม
