เสียงปรบมือดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง สะท้อนก้องไปทั่วทั้งหอโคมแดงหนิงซู เมื่อการแสดงอันงดงามของจ้าวไป๋ชิงจบลง เหล่าแขกเหรื่อต่างส่งเสียงชื่นชมและยกย่องในความสามารถของนาง บ้างก็โยนดอกไม้และของกำนัลลงบนเวที บ้างก็ตะโกนเรียกชื่อนางด้วยความหลงใหล
ไม่เว้นแม้แต่หวงซือหยาง แม่ทัพใหญ่แห่งเป่ยฉิน ผู้มีใบหน้าเรียบเฉยก็ยังอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มและแววตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมให้แก่นางอย่างเปิดเผย ราวกับต้องมนตร์สะกดของหญิงสาวตรงหน้า
ในช่วงเวลาแห่งความปลื้มปีติ เถ้าแก่เนี้ยซุนลี่หมิงได้เข้ามาหาจ้าวไป๋ชิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบา “ไป๋ชิง เจ้าจงใช้โอกาสนี้เข้าไปดูแลเอาใจท่านแม่ทัพเสียสิ อย่าให้โอกาสทองหลุดลอยไป”
น้ำเสียงของเถ้าแก่เนี้ยแฝงไปด้วยความคาดหวังและความกระตือรือร้น นางรู้ดีว่านี่คือโอกาสสำคัญที่จะทำให้หอโคมแดงหนิงซูมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้า และยังเป็นโอกาสที่จ้าวไป๋ชิงจะได้เปลี่ยนแปลงชะตาช
