เมื่อเสี่ยวเอ้อร์นำข่าวดีมาบอกแก่ซุนลี่หมิง เถ้าแก่เนี้ยแห่งหอโคมแดงหนิงซู นางถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นดีใจ รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน คำว่า ‘สามเท่า’ ที่ได้ยินนั้น ทำให้ภาพทองคำแท่งและเงินกองพะเนินตีวนอยู่ในห้วงความคิด
“คิดไม่ผิดจริงๆ ที่รับตัวนางเอาไว้” เถ้าแก่เนี้ยพึมพำกับตัวเองอย่างภาคภูมิใจ นางเห็นแววของสตรีผู้นี้ตั้งแต่แรกเจอ จ้าวไป๋ชิงไม่เพียงแต่มีรูปโฉมงดงามราวนางสวรรค์ แต่ยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดและไหวพริบเป็นเลิศ นางเปรียบเสมือนอัญมณีล้ำค่าที่เถ้าแก่เนี้ยเก็บงำไว้ รอวันที่จะนำออกมาโชว์ประกายเจิดจรัส และในวันนี้ ไป๋ชิงก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่านางคู่ควรกับความไว้วางใจนั้น
“จะให้ข้าไปเรียกไป๋ชิงเลยหรือไม่ขอรับเถ้าแก่เนี้ย”
“เสี่ยวเอ้อร์ เจ้ารีบไปนำตัวนางมาให้ข้าตรวจสอบก่อนส่งตัวให้ท่านแม่ทัพเดี๋ยวนี้!” เถ้าแก่เนี้ยออกคำสั่งเสียงดังฟังชัด ค
