ด้านมืดของอิงควัต

ทิพย์ธารา พรชีวากุล หญิงสาวมากรุงเทพฯ โดยเครื่องบินและเดินทางต่อมาที่โรงแรมฉัตรเพชรโดยที่มีเพื่อนสมัยเรียนมาส่ง “ขอบใจนะเต้ย” หญิงสาวลงจากรถยนต์ของเพื่อน “ให้เราเข้าไปเป็นเพื่อนไหม เธอจะเข้าไปเจรจาธุรกิจร้อยล้านโดยที่ไม่มีทีมมาด้วยได้ยังไง” เต้ยหรือตรีภพชายหนุ่มวัยใกล้เคียงกับเธอ ขยับสูทที่ตนเองสวมอยู่ให้เข้าที่ “ขอบใจนะ” หญิงสาวนึกขอบใจเพื่อนสนิท พลางคิดในใจว่าถ้าแพรพิไลไม่ติดธุระสำคัญเธอคงไม่ต้องมาคนเดียว หญิงสาวแจ้งความประสงค์มาตามการนัดหมายกับคณะผู้บริหารของโรงแรมฉัตรเพชร และได้รับการต้อนรับอย่างดีจากพนักงานต้อนรับชั้นล่าง ทิพย์ธาราและตรีภพถูกพามายังห้องรับรองของโรงแรม “คุณทิพย์ธารารอสักครู่นะคะ เดี๋ยวท่านรองและคุณอรุณีมาลาคงจะลงมา ดิฉันเรียนท่านแล้วค่ะ” พนักงานนำเครื่องดื่มมาเสริฟให้เธอและตรีภพ ก่อนจะถอยออกจากห้องไป เพียงครู่เดียว ตามเวลาที่นัดหมายเป๊ะ ไม่มีขาดเกินประตูห้องรับรองถูกเปิดออกและร่างสูงในชุดสูทก้าวเข้ามา ตามด้วยสตรีร่างเล็กดูบอบบาง ทิพย์ธาราทำการบ้านมาดีพอที่จะรู้ได้ว่าคนทั้งสองคืออิงควัตและอรุณีมาลา สองในห้าของผู้บริหารโรงแรมในเครือฉัตรอรุณ “สวัสดีครับ” อิงควัตทักทาย ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะเลยไปมองชายหนุ่มที่มาด้วยกัน เขาพยักหน้าก้มศีรษะให้นิดๆ ตามมารยาท “สวัสดีค่ะ ดิฉันทิพย์ธาราจากภูริดารีสอร์ท” ทิพย์ธาราแนะนำตนเอง “สวัสดีค่ะ เดินทางมาเหนื่อยไหมคะ” อรุณีมาลาเริ่มต้นการสนทนา เธอยิ้มให้หญิงสาวรุ่นน้องตรงหน้า ก่อนที่คนทั้งหมดจะเริ่มคุยกันในเนื้อหาที่ติดต่อกันมาก่อนหน้านี้ “ก็น่าสนใจนะครับ เราไม่เคยขยายฐานลูกค้าไปที่ทางใต้เลย” อิงควัตออกความเห็น หลังจากที่พูดคุยกันมาพอสมควร เขาเปิดเอกสารดูรายละเอียดคร่าวๆ ความจริงเขาแทบไม่ต้องดูอะไรเลยก็ได้ ชายหนุ่มได้รับข้อมูลของภูริดามามากพอแล้ว รวมถึงข้อมูลของทิพย์ธารา รักษาการประธานกรรมการบริหารคนปัจจุบัน ที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเขาด้วย “แล้วถ้าทางภูริดารีสอร์ทให้เราเข้าไปซื้อกิจการ คุณทิพย์ธารามีแผนจะไปทำอะไรที่ไหน พอจะบอกได้ไหมคะ” อรุณีมาลาถามตัวแทนของภูริดารีสอร์ทถึงแผนการส่วนตัว ซึ่งในสายตาเธอทิพย์ธาราเป็นหญิงสาวร่างเล็ก เครื่องหน้าคมปากนิดจมูกหน่อย ตาคมโตรับกันเหมาะเจาะไปทุกส่วน ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด เธอค่อนข้างชอบผู้หญิงคนนี้อยากชวนมาร่วมงานด้วยหากยังไม่มีแผนอะไร “ทิพย์มีโฮมสเตย์อีกที่อยู่ค่ะ เป็นกิจการเล็กๆ แต่ถ้าในระยะแรกๆ คุณอออยากให้ช่วยอะไรบอกทิพย์ได้เลยนะคะ” หญิงสาวตอบ อรุณีมาลาพยักหน้าช้าๆ “ขอบคุณนะคะ คงต้องมีเรื่องให้คุณทิพย์ช่วยแน่ๆ ค่ะ” “ก็อาจจะต้องมีเรื่องให้คุณทิพย์ช่วย โอมสเตย์ที่ว่าอยู่ห่างจากรีสอร์ทแค่ไหนครับ” อิงควัตถาม “อยู่ในอำเภอเดียวกันค่ะ แต่คนละตำบลมีอะไรเหรอคะ” ทิพย์ธาราถาม เธอไม่ได้จะขายโฮมสเตย์ไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มถามถึงทำไม “ผมอยากไปสังเกตการณ์รีสอร์ทในฐานะนักท่องเที่ยวธรรมดา ไม่ใช่คนที่จะไปซื้อกิจการ ก่อนที่น้องสาวผมสองคนจะลงไปที่นั่นอย่างเป็นทางการอาทิตย์หน้า” ชายหนุ่มตอบก่อนจะลุกขึ้นยืนเขาพูดว่า “รบกวนขอรายละเอียดโฮมสเตย์ของคุณทิพย์ธาราส่งให้เลขาผมด้วยนะครับ อาจจะให้จองที่พักเข้าไปอีกสักวันสองวัน วันนี้ผมขอตัวก่อน” ชายหนุ่มหันมาทางน้องสาว “วันนี้ออคุยต่อเองได้เลย พี่มีธุระ” อรุณีมาลามองตามพี่ชายอย่างแปลกใจ ปกติอิงควัตไม่เคยลุกออกจากการสนทนากลางคัน เธอคิดก่อนจะหันมาสบตาหญิงสาวตรงหน้า “ไม่ทราบว่าคุณทิพย์อายุเท่าไหร่คะ จะได้เรียกถูก” “เอ่อ.. 25 ค่ะ” อีกฝ่ายตอบอึกอักเมื่อเจอการคุยงานที่ดูเป็นกันเองกว่าปกติ “ทิพย์เป็นรุ่นน้องพี่หลายปีเลย งั้นเรียกพี่ว่าพี่ออนะคะ คิดว่าทางเราน่าจะโอเคเซ็นสัญญาแน่นอน 90 เปอร์เซ็นแล้วค่ะ เพราะถ้าไม่โอเคพี่อิงเขาบอกตรงๆ แล้ว” อรุณีมาลาพูด ทำให้อาการเกร็งของทิพย์ธาราลดลง เธอทั้งสองคนคุยกันต่อในสิ่งที่เป็นข้อสงสัยของอรุณีมาลา จวบจนเธอค่อนข้างพอใจในคำตอบจึงตอบตกลงไปเยี่ยมชมภูริดารีสอร์ทในอีก 7 วันข้างหน้า ################## อิงควัตเดินเร็วๆ ออกจากโรงแรม หลังจากที่เขาได้รับข้อความจากภากรว่า ลลิตาอดีตว่าที่คู่หมั้นกำลังจะเดินทางมา ชายหนุ่มออกทางหลังโรงแรม โดยมีภากรเลื่อนรถมารอรับแล้ว “ไปไหนครับ” ภากรที่ประจำที่นั่งคนขับถาม เมื่อเขาเปิดประตูรถขึ้นนั่งตำแหน่งข้างคนขับ “อยู่กันสองคนไม่ต้องครับก็ได้มั้ง” อิงควัตเปรย จริงๆ ภากรเป็นเพื่อนสนิทที่เขาดึงตัวมาทำงานด้วย และต้องจ้างด้วยเงินเดือนสูงลิ่วถึงหกหลัก เพราะภากรไม่ใช่แค่ผู้ช่วย แต่เขายังเคยเป็นหน่วยรบพิเศษด้วย ดังนั้นหน้าที่ของชายหนุ่มจึงพ่วงการ์ดส่วนตัวไปด้วยอีกตำแหน่ง “เออ มึงจะไปไหน” ภากรเปลี่ยนคำพูดกะทันหัน “กลับคอนโด” อิงควัตตอบสั้นๆ ภากรถึงกับมองเวลา นี่มันเพิ่งบ่ายสองคนบ้างานแบบอิงควัตจะกลับห้องแล้วรึ “จะให้ส่งคุณหนูๆ ไปให้ไหม” ภากรถามด้วยภาษาที่รู้กัน คุณหนูๆ ที่เขาพูดถึงคือบรรดาเซเลป หรือดารานางแบบที่รับ “งานนอก” ซึ่งอิงควัตจะมีคนที่ให้ติดต่ออยู่หลายคนเพื่อคลายเครียดล้วนๆ เขายังไม่เคยรักใครและไม่คิดจะมีคนรัก การปลดปล่อยของเขาจึงเป็นการใช้เงินซื้อเท่านั้น “ไม่” อิงควัตตอบห้วนๆ ตอนนี้เขาไม่ต้องการใครเลย ชายหนุ่มก้าวลงจากรถเข้าสู่คอนโดระดับพรีเมียมราคาหลายสิบล้าน ภากรแตะคีย์การ์ดเพื่อเปิดลิฟท์ เขามีห้องที่อยู่ติดกันกับเจ้านายหนุ่มเพื่อให้ทำงานสะดวก อิงควัตเดินมาถึงหน้าห้อง เขาสแกนลายนิ้วมือมีเสียงดังติ๊ดและประตูถูกเปิดออก “วันนี้ไม่ต้อนรับแขกแล้ว ฉันอยากว่ายน้ำส่วนนายไปขอข้อมูลโฮมสเตย์ของคุณทิพย์ธารา แล้วติดต่อจองห้องพักให้สักอาทิตย์นึง” ชื่อของทิพย์ธาราทำให้ภากรสะดุดหู เขายิ้มบางๆ เมื่อพอเดาอะไรออก “นายจะไปเมื่อไหร่” “อีกสักสองสามวัน” อิงควัตตอบแล้วเดินหายเข้าไปในห้องพัก ที่เป็นคอนโดแบบสองชั้น มีสระว่ายน้ำส่วนตัวภายในห้องเป็นการจบบทสนทนา อีกสามสิบนาทีต่อมา ชายหนุ่มหน้าตาดีคมสัน ร่างสูง รูปร่างดีมากแผ่นอกกว้างที่มักจะถูกซ่อนไว้ในเสื้อสูทเสมอ อยู่ในกางเกงว่ายน้ำ เขากำลังว่ายน้ำกลับไปกลับมาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อระบายอารมณ์อะไรสักอย่าง อิงควัตรู้แต่ว่าเขากำลังไม่พอใจ แต่ไม่พอใจอะไรเขาก็ยังไม่อยากถามตัวเอง เมื่อได้ออกแรงจนเหนื่อยเขาจึงรู้สึกดีขึ้น ชายหนุ่มโหนตัวเองขึ้นจากสระตรงมายังโต๊ะที่มีเครื่องดื่มและของว่างรอ เขาหยิบแก้วเบียร์ที่มีพรายฟองฟูจิบที่เดียวครึ่งแก้ว “เบาหน่อยเพื่อน หงุดหงิดอะไร” เสียงถามมาจากภากรที่นั่งดูเขาว่ายน้ำมานานแล้ว “กูไม่ได้หงุดหงิด” เขาปฏิเสธ “เหรอ คุณทิพย์ธาราที่มาวันนี้เขาก็น่ารักดีนะ” ภากรเปรยแอบยิ้มเมื่อเห็นดวงตาอิงควัตไหววาบชั่วครู่ก่อนจะหายไป “ก็งั้นๆ ล่ะ” เขาตอบ “อืมม กูว่าเขาน่ารักดีแต่คงไม่ตรงสเป็คนาย แต่ถึงจะตรงคนนี้ก็คงใช้เงินซื้อไม่ได้อยู่ดี” ภากรเหมือนจะพูดเรื่อยเปื่อยแต่ความจริงไม่ใช่ “ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้ อยู่ที่ว่าแพงแค่ไหนก็อีกเรื่อง” อิงควัตแย้งด้วยดวงตาราบเรียบ