ลูกค้าคือพระเจ้า

“พี่ทิพย์มีคนจองโฮมสเตย์เข้ามาน่ะพี่” เสียงนั้นทำให้ทิพย์ธาราเงยหน้าจากกองเอกสาร เธอจึงเปิดแอพพลิเคชั่นที่เธอเข้าร่วมขายห้องพักขึ้นดูรายการจอง รายการจอง : ThipTara Homestay ผู้ทำรายการ : อิงควัต ฉัตรอรุณ ห้องพัก : วิลล่า 1 ห้องนอน+อาหาร 3 มื้อและกิจกรรมเต็มวัน จำนวนวัน : 7 วัน การชำระเงิน : จ่ายแล้วเต็มจำนวน โน้ตแนบท้าย : ขอให้ทางโฮมสเตย์จัดทริปแบบเต็มวันให้ทั้งหมดจำนวน 5 วัน ขอบคุณครับ “จัดทริปเต็มวัน 5 วันจะพาเขาไปไหนล่ะพี่” ธง น้องชายบุญธรรมอายุ 17 ปีที่แม่ของเธอรับเป็นลูกบุญธรรมถามขึ้นมา “ที่แถวนี้เที่ยววันเดียวก็รอบเกาะแล้ว” เด็กหนุ่มพูดต่อ เขาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักในการช่วยเธอดูแลบ้าน ดูแลน้องๆ ทิพย์ธาราถอนใจ “เอาเถอะ ค่อยว่ากัน” สิ่งที่เธอกังวลคือ เธอไม่เข้าใจว่าเจ้าของโรงแรมระดับห้าดาวหลายสาขาแบบอิงควัต จะมาจองห้องพักที่โฮมสเตย์เล็กๆ ของเธอทำไมกัน หญิงสาวจำได้ดี ผู้ชายหน้าตาดี ตาคมกริบที่ใครๆ เรียกเขาว่า 'ท่านรอง' เวลาที่เขามองเธอที่ห้องรับรองของโรงแรมฉัตรเพชรเมื่อสัปดาห์ก่อน มันดูแปลกๆ และไม่น่าไว้ใจ วันนั้นพอเขาออกไปเหลือเพียงเธอและน้องสาวของเขาคุยกันต่อ ทิพย์ธาราจึงรู้สึกหายใจทั่วท้องได้มากขึ้น “แล้วเขาจะมาโฮมสเตย์ของเรายังไงล่ะพี่” เสียงน้องชายถามต่อ “เขาจองรถให้เราไปรับที่ท่าเรือน่ะ ธงก็ไปรับเขาแล้วกันพรุ่งนี้” หญิงสาวหมายถึงรถมอเตอร์ไซต์ที่ต่อพ่วงข้างไว้สำหรับรับลูกค้าและขนของเข้าโฮมสเตย์ เนื่องจากโฮมสเตย์ของเธออยู่ในเกาะตำบลเกาะกลาง เขาจึงต้องมาทางเรือจากหาดธารา “ครับ” เด็กหนุ่มเซฟเบอร์โทรศัพท์ของลูกค้าไว้ในมือถือที่ใช้เป็นเบอร์ติดต่อของโฮมสเตย์ “แล้วคืนนี้พี่จะนอนไหน จะให้ผมไปส่งกลับเข้าเมืองไหมพี่” ธงถาม เนื่องจากทิพย์ธารามีบ้านอีกหลังในเมือง ช่วงนี้พี่สาววุ่นวายกับเรื่องมรดกของบิดาของเธอ จึงไม่ค่อยได้กลับมาอยู่ที่นี่เท่าไหร่นัก “ไปสิ ไปเลยละกันแล้วจะเอาอะไรอีกก็โทรบอกพี่นะ พี่อาจจะเข้ามาค่ำๆ พรุ่งนี้” ทิพย์ธาราขยับตัวลุกขึ้น เก็บสมุดบัญชีเข้าที่ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง ธงจึงไปเตรียมสตาร์ทรถรอ เนื่องจากตำบลที่อยู่เป็นส่วนปากแม่น้ำ มีน้ำล้อมรอบมีป่าชายเลน การเดินทางมาที่นี่จึงต้องเป็นการเดินทางทางเรือเท่านั้น ซึ่งมีท่าเรือใหญ่ๆ ที่มาได้อยู่สองท่า มีเรือรับจ้างพาข้ามฟากและนำเที่ยวค่อนข้างเยอะและราคามิตรภาพ เด็กหนุ่มไปส่งพี่สาวที่ท่าเรือ เขายืนรอจนทิพย์ธาราได้ขึ้นเรือไปจึงกลับบ้านไปเตรียมห้องพักให้แขกที่จะมาในวันพรุ่งนี้ ################ หญิงสาวจอดรถที่หน้าบ้านอย่างเหนื่อยล้า หลังจากที่ลงจากเรือแล้วเธอจึงไปเอารถยนต์ที่จอดไว้ ไปซื้อของที่จะเอาไปโฮมสเตย์พรุ่งนี้ ซึ่งส่วนมากเป็นของกินของใช้จนค่ำถึงกลับบ้าน ทิพย์ธาราอาบน้ำใส่ชุดนอนแล้ว เธอเตรียมจะมาดูเอกสารเกี่ยวกับการซื้อขายภูริดารีสอร์ทต่อ ต้องขมวดคิ้วเมื่อโทรศัพท์ของเธอแจ้งว่ามีข้อความถูกส่งมาทางแชทไลน์ “พรุ่งนี้มารับผมด้วยที่สนามบิน เครื่องแลนดิ้ง 11:00 น. ขอบคุณ” “อ้อ...นี่ไลน์ส่วนตัวของผม “อิงควัต” หวังว่าคุณจะจำผมได้” เธออ่านข้อความที่ถูกส่งมาอย่างมึนงง อะไรนะ นี่เขาให้เธอไปรับที่สนามบินกระบี่เหรอ แล้วทำไมเขาไม่ติดต่อไปที่เบอร์ของโฮมสเตย์ล่ะ นี่มันเบอร์ส่วนตัวของเธอหญิงสาวเคืองนิดๆ ################## วันรุ่งขึ้นทิพย์ธารามารับลูกค้า vip ที่สนามบินอย่างหงุดหงิดใจนิดๆ ยอมรับเลยว่าถ้าเธอไม่เกรงว่าจะมีผลในการซื้อขายหุ้นของภูริดารีสอร์ท เธอไม่มาแน่ๆ เสียงเรียกเข้าดังขึ้น หญิงสาวกดรับแบบเซ็งนิดๆ “สวัสดีค่ะ” “ผมมาถึงแล้ว คุณอยู่ตรงไหน” เสียงห้าวๆ ถามมาเธอจึงบอกตำแหน่งที่ยืนให้เขาทราบ ก่อนที่เขาจะวางสายไป อิงควัตมองไปที่สตรีสาวรูปร่างเพรียวระหง เธอรวบผมเกล้าสูงเป็นหางม้า สวมชุดแซคสีดำแบบเรียบๆ ความยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ตัวเสื้อไม่มีแขนทำให้เห็นผิวผ่องบริเวณไหล่และต้นแขน สวมรองเท้าส้นเข็มส่งให้เธอดูดีมากขึ้น ดูดีจนเขาเริ่มไม่ชอบใจ หญิงสาวก้มลงมองหน้าจอโดยไม่สนใจมองหาคนที่เธอมารอรับ จนเขาต้องกระแอมส่งเสียงเรียก “อุ๊ย..มาแล้วเหรอคะ” หญิงสาวอุทานเมื่อเขาเดินมาเร็วกว่าที่เธอคิด “สวัสดีค่ะคุณอิงควัต เชิญค่ะ” เธอทักทายอย่างเป็นทางการ เดินนำเขาไปที่รถยนต์ส่วนตัว “ขอบคุณครับ” เขาพูดเมื่อเธอเปิดประตูท้ายรถให้เขาเก็บของ “เดี๋ยวดิฉันจะไปส่งคุณที่ท่าเรือนะคะ คุณจะต้องนั่งเรือข้ามไปที่เกาะกลาง แล้วจะมีรถของโฮมสเตย์รอรับทางนั้น” ทิพย์ธาราพูดเมื่อเธอเริ่มออกรถไปตามเส้นทางของเมืองกระบี่ไปยังท่าเรือ “อ้าว คุณไม่ได้ไปด้วยเหรอ” อิงควัตถาม เขาคิดว่าเธอจะไปด้วย “ยังหรอกค่ะ ดิฉันมีงานที่ต้องทำก่อนถ้าเย็นนี้ไปทัน อาจจะไปที่นั่น” ทิพย์ธาราตอบ ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “แล้วทริปที่ผมให้ทางที่พักจัดให้ล่ะ” เขาถาม “เรามีคนพาคุณไปอยู่แล้วค่ะ” เธอตอบ ในช่วงที่รอรถติดไฟแดง มีสายเข้าเธอขอตัวรับโทรศัพท์ “จ้ะแพง” “ฮื่อ อีกสักแปบได้ไหม กำลังมารับลูกค้าน่ะ” “ที่ไหนนะ เกาะปอดะเหรอทำไมมีอะไร” “หืมม.. ได้ๆ งั้นเดี๋ยวเราตามไปที่นั่น ที่รีสอร์ทตัวเลยใช่ไหม โอเคเดี๋ยวเจอกัน” ทิพย์ธาราวางสายอย่างกลัดกลุ้ม แพรพิไลที่ตอนแรกนัดคุยงานที่ในเมือง กลับขอเปลี่ยนสถานที่กระทันหันเป็นเกาะปอดะ เพราะกวินติดงานด่วนที่นั่น และเธอต้องตามไปเพราะเอกสารที่แพรพิไลต้องเซ็นต์รอไม่ได้ “มีงานด่วนเหรอครับ” อิงควัตถาม “ค่ะ เพื่อนเอ่อหุ้นส่วนน่ะค่ะ เขาขอเปลี่ยนที่คุยเป็นที่เกาะปอดะ” “เกาะปอดะ ที่ส่วนมากไปคู่กับพวกทะเลแหวกรึเปล่าครับ” อิงควัตถามอย่างสนใจ “ใช่ค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ยังไงเดี๋ยวดิฉันจะไปส่งคุณก่อนที่ท่าเรือธารา” หญิงสาวพูด “ไม่ต้องหรอกครับ ผมเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้ไปเที่ยวเกาะปอดะก่อนก็ได้” เขาพูดหน้าตาเฉย ทิพย์ธาราหันมามองหน้าเขา “อะไรนะคะ” “ผมบอกแล้วว่าผมจะจ้างคุณนำเที่ยว 5 วัน ก็เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยก็ได้ แล้วถ้าคุณจะเอาเวลาที่ต้องทำงานให้ผมไปคุยเรื่องงานส่วนตัวบ้าง ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกผมเป็นคนใจดี สบายๆ” “เดี๋ยวนะคะ คุณบอกว่าให้โฮมสเตย์จัดทริป ไม่ใช่จ้างฉันค่ะ” เธอแก้ความเข้าใจของชายหนุ่ม “แต่ความหมายของผม ทิพย์ธาราโฮมสเตย์ก็คือตัวคุณ ตามนั้นนะครับ”