ฎของกระจกคือการสะท้อนความจริงกลับมา กฎของเวลาคือการเดินหน้าต่อไป

“มึงนั่งลงแล้วดูเงียบๆ ดีกว่า” เสียงของภากรช่วยเตือนให้อิงควัตสงบลงได้ แต่ก็เริ่มจะขึ้นใหม่เมื่อภากรพูดต่อ “ถ้าน้องทิพย์เขาจะมีผัวใหม่ เขาคงมีนานแล้วไม่รอจนมึงมาถึงนี่หรอก มึงไม่เห็นเหรอเขาสวยกว่าเดิมตั้งเยอะ” ภากรยั่วโมโห “มึงเงียบไปเลยนะไอ้กร อย่าลามปามเมียกู” อิงควัตพูด “ก็ไม่ต้องเชื่อกูก็ได้ แต่มึงจะลองไหมล่ะถ้ามึงพังร้านเขา พังงานเขา น้องทิพย์จะทำยังไง” ภากรท้าทายเล็กๆ “มึงว่าทิพย์จะทำยังไง หรือว่าเขาจะพาลูกกูหนีอีกวะ” อิงควัตเริ่มคิดตาม สีหน้าเริ่มกังวล “กูไม่รู้ว่ะ แต่ถ้ามึงอยากเห็นว่าน้องทิพย์จะทำไง ก็ลองดู” คำตอบนั้นทำให้อิงควัตหันมามอง “กลับไปถึงกรุงเทพฯ กูจะตัดเงินเดือนมึง” ฝ่ายทิพย์ธาราเธอเริ่มรู้สึกเหมือนถูกจ้อง หญิงสาวมองไปรอบๆ ร้านอย่างสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง จนเมื่อสายตาเธอหยุดที่โต๊ะข้างๆ เธอสบตากับอิงควัตที่กำลังจ้องอยู่ก่อน ประกายไฟในตาเขาทำให้หญิงสาวชะงักไป “ม