พบกันอีกครั้งในรอบสองปี

ในอีกสองเดือนต่อมา คิมหันต์สังเกตุเห็นในตอนที่เขากลับจากทำงาน บ้านของอวิกาหรืออดีตเรือนหอของเขาเปิดไฟ มีเสียงพูดคุยดังเฮฮามาจากในบ้านเป็นระยะๆ เขาโทรหามารดาทันที “แม่ให้ใครมาพักในบ้านอ้อมรึเปล่าครับ ผมเห็นไฟเปิด” “บ้านยายอ้อม แม่จะให้ใครมาพักได้ไงลูกก็ถามแปลกๆ” คุณมัญชุตาตอบกลับ “อ้อมมาเหรอครับ” ในเมื่อไม่ใช่คนอื่น ก็น่าจะเป็นเธอเองที่มา “อ้อมมางานแต่งน้องเราน่ะ ตาสนแต่งกับเพื่อนสนิทเขา ยังไงเขาก็ต้องมา ถ้าเสียงดังแล้วคิมรำคาญน้องกับเพื่อนๆ ก็มานอนตึกใหญ่นะลูก นานๆ น้องมาที” มารดาพูดไปอีกทาง “เปล่าครับผมไม่ได้รำคาญ แค่แปลกใจ” เขารีบพูดแล้วขอตัววางสายจากมารดา ชายหนุ่มทำได้แค่มองบ้านที่เปิดไฟสว่างอยู่แบบนั้น เขารู้ว่าไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีกแล้ว ไม่ว่าจะฐานะไหน ดึกแล้วคิมหันต์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังบ้านหลังข้างๆ เขาเห็นห้องนอนใหญ่เปิดไฟสว่าง มีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอิงแอบกันอยู่ที่ระเบียง ท่าทางสนิทสนม ถึงแม้ไม่เห็นหน้าคนทั้งคู่ เขาก็คิดว่าฝ่ายหญิงน่าจะเป็นอวิกา แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอแต่งงานใหม่แล้ว ใจที่เขาเคยคิดว่าทำใจได้ เริ่มไม่นิ่งและถามใครไม่ได้ เขาทำได้แค่ปิดม่านแล้วดับไฟนอน นอนทั้งที่ใจร้อนรุ่ม ###################### “อย่าตากลมดึกนักนะมด มันดึกแล้วจะมีน้ำค้าง” ไอยเรศพูดกับภรรยาสาว ที่กำลังตากลมเย็นสบาย “ในห้องมันร้อนค่ะพี่ช้าง” เธอพูด แต่ไอยเรศก็เห็นว่าเธอจ้องไปที่บ้านข้างๆ ตาไม่กระพริบ พอบ้านนั้นปิดไฟพีรยาก็เด้งตัวผละออกห่างจากเขาทันที ทั้งที่ตะกี้ยังซบอยู่ดีๆ “ห้องเปิดแอร์จนจะหนาวมันร้อนตรงไหนน่ะมด” เขาส่ายหน้าช้าๆ พอจะรู้ว่าคนในบ้านหลังนั้นน่าจะเป็นอดีตสามีของอวิกา และพีรยาคงจะแกล้งให้ผู้ชายคนนั้นเข้าใจผิดเป็นแน่ ###################### อวิกายกห้องใหญ่ที่เคยเป็นห้องนอนเก่าของเธอและคิมหันต์ให้เพื่อนและสามีนอน เพราะเธอไม่อยากกลับไปคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ หญิงสาวมองลูกที่หลับสนิทเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง นึกถึงคำพูดของคุณมัญชุตาที่ว่าคิมหันต์อาจจะอยากเจอน้องเอื้อ เธอแน่ใจว่าตนเองไม่เคยกีดกันไม่ให้เขาพบลูกเลย แต่ถ้าเขาไม่มาเอง ก็ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะต้องพาลูกไปพบพ่อ อันที่จริงการได้พบหรือไม่พบ อาจจะไม่ได้สำคัญอะไรเลยด้วยซ้ำ ในเมื่อเวลาที่เธอต้องการพ่อของลูกอยู่เคียงข้างที่สุด เขาก็เลือกที่จะเดินไปจากเธอและลูก ผ่านมาแล้วสองปี เหมือนว่ายาวนานพอที่จะทำให้ความเสียใจมันลดไปเกือบหมด แต่จริงๆ ไม่หรอก เธอรู้ดีว่ามันไม่เคยหมดไปไหน มันแค่ถูกกดลงไปจนลึกสุดใจเท่านั้นเอง เช้าวันต่อมาในระหว่างที่อวิกาและพีรยาช่วยกันเตรียมอาหารเช้า ไอยเรศจึงรับหน้าที่ดูแลน้องเอื้อให้ เขาอุ้มสาวน้อยออกมาดูนก ดูอะไรนอกบ้าน “ชอบไหมคะน้องเอื้อ โน่นๆๆ นกบิน” ไอยเรศชี้ให้ลูกสาวบุญธรรมดูนกที่กำลังบิน ใช่แล้วเขารับเป็นพ่อทูนหัวให้น้องเอื้อตั้งแต่เธอลืมตาดูโลก สาวน้อยหัวเราะตามมือเขาที่ชี้ “เดี๋ยวพ่อพาไปดูช้างไหมคะ ช้างตัวใหญ่ๆ ที่สวนสัตว์ หรือดูเสือดี” เสียงผู้ชายห้าวๆ ที่ใช้เสียงสองคุยสาวน้อยทำให้คิมหันต์ที่กำลังก้าวออกจากตึกชะงัก เขาหันไปมองที่มาของเสียงช้าๆ ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดีมาก มีเสน่ห์แห่งบุรุษเพศเต็มเปี่ยมกำลังอุ้มสาวน้อยอายุขวบกว่าไว้ในอ้อมแขน คิมหันต์นิ่งอึ้งเมื่อคิดได้ว่าชายผู้นี้น่าจะเป็นสามีใหม่ ของอวิกา ท่าทางนั้นการอุ้มเด็กของเขาทำได้ถนัดไม่มีเคอะเขิน แปลว่าเขาคุ้นเคยดีกับน้องเอื้อมาก ไอยเรศยิ้มให้คิมหันต์ สัญชาตญาณทำให้เขารู้ว่าคนตรงหน้าอาจจะเป็นพ่อของน้องเอื้อ แต่เขาไม่ได้ทักทายอะไร นอกจากก้มศีรษะเป็นเชิงทักทาย และเดินเลี่ยงไปพาน้องเอื้อเข้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงอวิกาเรียกลูกสาวแว่วๆ อวิกาเตรียมของใช้ของน้องเอื้อใส่ตะกร้าสองตะกร้าใหญ่ คืนนี้เธอต้องฝากลูกสาวไว้กับคุณย่า เพราะเธอและพีรยาจะไปนอนค้างที่บ้านลดาวัลย์ เพื่อช่วยเจ้าสาวเตรียมตัวเข้าพิธีในวันพรุ่งนี้ และไอยเรศก็มีนัดคุยงานกับเพื่อนนักธุรกิจ หญิงสาวพาน้องเอื้อมาส่งที่ตึกใหญ่ตอนบ่ายสาม ลูกสาวเธอไม่งอแงเพราะคุ้นเคยกับคุณปู่คุณย่าพอสมควร “อ้อมชงนมมาให้แล้วค่ะคุณแม่ อยู่ในกระติกน้ำร้อนนะคะ ให้เฉพาะกลางคืนก็ได้ค่ะ ตอนเย็นทานข้าว ทานโจ๊กได้ ส่วนตะกร้านี้เป็นของใช้ พวกแพมเพิส ผ้าอ้อม มีเสื้อผ้ามาสามชุดค่ะ เผื่อทำเลอะเทอะต้องเปลี่ยนชุด ผ้าเช็ดตัวอยู่ในนี้หมดแล้วนะคะ” อวิกาอธิบายยาว เธอค่อนข้างกังวลนิดหน่อยแต่ก็ตัดใจให้ลูกอยู่กับคุณย่า เพราะกลัวว่าพาไปด้วยจะร้องรบกวนเจ้าสาวจนไม่ได้นอน “จ้ะ อ้อมไม่ต้องห่วงนะ ยายเอื้อคุ้นกับปู่ย่าอยู่แล้ว อยู่ได้หรอกจ้ะ คืนนี้นอนกับย่านะลูก” ท่านรับปาก “แต่ถ้าน้องเอื้อร้องเยอะๆ คุณแม่โทรตามอ้อมได้เลยนะคะ กี่โมงก็โทรได้ค่ะอ้อมจะรีบกลับมาดูลูก” เธอบอกผู้เป็นย่า “ได้ลูก ถ้าพ่อแม่เอาไม่อยู่จะรีบโทรตามอ้อมเลย อ้อมไปได้แล้วลูก เดี๋ยวจะเย็นมาก” คุณปู่เป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง หญิงสาวจึงพนมมือไหว้ลาก่อนจะเดินออกมาอย่างเร่งรีบ เธอชะงักเมื่อเดินออกจากห้องเกือบชนกับร่างสูงที่เดินตามเสียงเด็กเข้ามา “อุ๊ย” อวิกาชะงัก เธอตัวเย็นเฉียบเมื่อเห็นคนตรงหน้า “อ้อม” คิมหันต์ชะงักเมื่อเห็นเธอเต็มตา เขายกมือค้าง ปากที่กำลังจะทักทายต้องค้างอยู่แค่นั้น เมื่อเสียงไอยเรศดังขึ้นด้านหลัง “อ้อมครับ ไปกันรึยัง” “ค่ะ พี่ช้างเรียบร้อยแล้ว” อวิการีบเดินหนีเร็วจนเกือบเป็นวิ่ง เธอไม่หันมามองคิมหันต์อีกเลย