หลังจากที่ไปส่งอวิกาที่ลำพูนแล้ว ลดาวัลย์ดูเหมือนจะเหงามากขึ้นเมื่อไม่มีคู่หูทำงานด้วยกันที่โรงพยาบาล
“อ่ะ ซื้อมาฝาก” ลดาวัลย์เงยหน้าขึ้นมองเมื่อมีใครวางแก้วกาแฟสดลงบนโต๊ะทำงานของเธอ
“อ้าวหมอสนต์มาได้ไง” เธอถาม
“เดินมา” เขาตอบยิ้มๆ “วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม”
ลดาวัลย์มองเขาอย่างพิจารณา ปกติวสนต์ไม่เคยขาดคนที่อยากจะไปทานข้าวด้วย แล้วเกิดอะไรขึ้นถึงมาชวนเธอ
“ทำไมล่ะ วันนี้คิวว่างเหรอ” เธอพูดเล่นไม่ได้คิดอะไรมาก
“ฮื่อ อยากไปกับเพื่อนสาวบ้างไม่ได้เหรอ”
“ได้....” เธอลากเสียงยาวเป็นเชิงล้อเลียน
เย็นนั้นลดาวัลย์กลับมาที่ห้องพักเพื่อเปลี่ยนชุด เธอพักที่ห้องพักของบุคลากรโรงพยาบาล ซึ่งมีสองตึกตึกที่เธออยู่เป็นที่พักของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลในแผนกต่างๆ รวมถึงพยาบาลด้วย และอีกหนึ่งตึกเป็นที่พักเฉพาะของแพทย์ประจำในโรงพยาบาลและวสนต์ก็มีห้องพักที่นั่นด้วย
ลักษณะของห้องพักบุคลากรจะเป็นห้องชุดแ
