ฉันปล่อยให้พี่ติณร้องไห้ของเขาไปโดยไม่สนใจ ทำเหมือนว่าเขาเป็นแค่อากาศภายในห้อง
แกร็ก!! ในขณะที่ฉันนอนเล่นมือถืออยู่ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา เป็นใบข้าวที่เดินเข้ามาภายในห้อง เธอหยุดเดินแล้วหันมองพี่ติณเพราะตอนนี้เขาก็ยังร้องไห้อยู่
ใบข้าวหันมามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่เธอไม่กล้าถามอะไรเพราะพี่ติณยังอยู่ตรงนี้
“ไปร้องไห้ไกลๆ ได้ไหมคะ หนูจะคุยกับเพื่อน” ฉันบอกพี่ติณด้วยท่าทางที่ไม่สบอารมณ์
พี่ติณเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาแดงกล่ำใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยของคราบน้ำตา เขาไม่พูดอะไรก่อนจะลุกขึ้นออกไปจากห้องเงียบๆ
“ยัยน้ำมนต์นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ติณร้องไห้หนักแบบนั้น” พอพี่ติณออกไปจากห้องแล้วใบข้าวก็รีบถามเข้าประเด็นทันที
“แกไม่เห็นต้องสนใจเลย” ฉันตอบปัดๆ เพราะไม่อยากจะพูดถึงให้มากความ
“มันก็จริงที่ฉันไม่เห็นต้องสนใจ แต่มันก็อดสงสัยไม่ได้นะ เขาร้องไห้หนักขนาดนั้นแต่แกน
