แววตาของพี่ติณมันเต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่นั่นมันทำให้ฉันกลัวยิ่งกว่า ฉันกลัวว่าเขาจะทำอะไรบ้าๆ อย่างที่พูด
“ถ้าทำแบบนั้นทุกคนจะเกลียดพี่ติณมากกว่าเดิม รวมทั้งหนูด้วย” ฉันพูดเพื่อเรียกสติเขา
“ถ้าไม่อยากให้ทำก็อย่าบีบบังคับฉันไปมากกว่านี้” ในตอนนี้ดวงตาของพี่ติณเริ่มแดงกล่ำขึ้นเรื่อยๆ
“มันเป็นสิ่งที่ต้องยอมรับไม่ใช่หรอคะ”
“แต่การพรากเธอไปไกลจากฉันขนาดนั้นมันสมควรหรอวะ!!”
“หนูไปเดี๋ยวก็กลับ ไม่ได้อยู่ที่นั่นตลอดชีวิตสักหน่อย” ตอนนี้ฉันต้องพูดอย่างใจเย็นกับเขาเพื่อป้องกันตัวเอง หากพูดอะไรที่มันแรงๆ ใส่ พี่ติณคงได้ทำอย่างที่พูดแน่ๆ
“ต้องไปนานแค่ไหน อาทิตย์ เดือน หรือปี ?”
“…หนูไม่รู้เหมือนกันค่ะ”
“ฉันไม่อยากให้เธอไป ไม่อยากให้เธอห่างจากตัวไกลขนาดนั้น”
“แต่พี่ติณไม่มีสิทธิ์รั้งหนูไว้นะคะ”
“……” เมื่อฉันพูดแบบนั้นก็เป็นอีกครั้งที่พี่ติณเงียบ หัวคิ้วของเขาขมวดชนกันยุ่งเหยิงทำให้
