พอเห็นพี่ติณยืนจ้องอยู่ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองนั้นซวยแล้ว ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ฉันคงจะเมินไม่ใส่ใจ แต่พอตอนนี้ฉันไม่สามารถเมินได้ ยิ่งพี่ติณเป็นคนขี้หวงด้วยเขาเห็นแบบนั้นคงต้องโกรธมากแน่ๆ
แต่ถ้าอธิบายแล้วไม่ฟังกันฉันก็ขี้เกียจจะพูด อาจจะบ่อยผ่านง้อมากๆ เดี๋ยวจะได้ใจอีก
ฉันปั้นหน้าฉีกยิ้มกว้างจากนั้นก็รีบเดินมาหาพี่ติณ เมื่อมาถึงตัวก็กอดแขนเขาไว้ แต่รู้ไหมพี่ติณทำยังไง เขาดึงแขนออก!! ทำเอาฉันหน้าเหวอไปเลย
“ตื่นนานหรือยังคะ ^_^” ฉันฉีกยิ้มถามต่อ
“นานพอที่จะเห็นเธอแอบมาจู๋จี๋กับไอ้เวรนั่น!”
“พี่วินเขามากับ….”
“นัดกันมาว่างั้น ? เดินเล่นริมหาดกันมีความสุขมากไหม ทิ้งให้ฉันนอนในห้องแล้วแอบมาหาชู้มีความสุขมากไหม”
พี่ติณใส่คำพูดมารัวๆ แถมยังป้ายความผิดว่าฉันกับพี่วินเป็นชู้กัน ไม่ฟังด้วยทั้งที่ฉันกำลังจะพูดบอกว่าพี่วินน่ะมากับแฟนเขา
“ฟังหนูพูดก่อนสิพี่ติณ ทำไมชอบคิดอะไรไปเองแบบมั่วๆ”
