30 บอกลา
วันต่อมา...
แกร๊ก!!
เหนือเมฆที่กำลังนอนหลับสนิทแว่วได้ยินเสียงเหมือนมีคนเหยียบกิ่งไม้ ด้วยสัญชาตญาณของมาเฟีย เขาดีดตัวลุกขึ้นแล้วกำลังจะกดลั่นไกปืน
“อ้าวนาย!”
“ปีเตอร์! เกือบไปแล้วไหม” ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วเก็บปืนไว้ในสีข้างเช่นเดิม
ทานตะวันที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขสะลึมสะลือตื่นขึ้นเพราะถูกรบกวน แต่ภาพที่ทั้งสองกำลังนอนกอดกันทำให้ปีเตอร์และลูกน้องถึงกับอมยิ้มไปตามๆกัน แต่ก็ไม่มีใครกล้าแซว
“นะ...นี่พวกคุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่!” เธออายจนหน้าแดง ไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน แสดงว่าปีเตอร์กับลูกน้องคงเดินมาเห็นภาพที่เหนือเมฆกำลังนอนกอดเธอสินะ
น่าอายจริงๆ
“มาได้สักพักแล้วล่ะ แต่ไม่กล้าปลุก”
“งั้นพวกมึงออกไปรอข้างนอก เดี๋ยวกูจะให้ทานตะวันเปลี่ยนเสื้อผ้า” เขารีบใช้ร่างบังทานตะวันเอาไว้ ส่วนลูกน้องเมื่อได้รับคำสั่งก็ออกไปรอข้างนอก
“ทำไมไม่ปลุกฉัน”
“แล้วใค
