32 ความซวยยังไม่หมด
ทานตะวันตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้จะหันกลับไปมองเจ้าของเสียงที่เดินเข้ามา เสียงของเขาน่ากลัวและดุดัน มันทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
แต่ว่า...เธอรู้สึกคุ้นเสียงนี้เหลือเกิน เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
ขวับ!
“นะ...นี่คุณ!!”
เธอชี้หน้าเข้าจนนิ้วแทบจะจิ้มตา จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงในเมื่อเจ้าของเสียงคือคนที่เธอเคยเดินชนช่วงที่ตามมาดูอาการของเหนือเมฆที่โรงพยาบาล
เธอจำเขาได้ จำได้แม้กระทั่งหน้าตา หุ่น ส่วนสูง รวมไปถึงสายตาดุดันที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจ
“อ่าว รู้จักกันแล้วหรอ นี่ไงผู้ชายที่ช่วยจ่ายค่ารักษาให้พ่อแก หล่อถูกใจแกเลยใช่ไหมตะวัน”
“คุณ...เอ่อ...เป็นใคร”
“เป็นคนช่วยจ่ายค่ารักษาให้พ่อเธอไง” เขาเดินล้วงกระเป๋าก้าวเข้ามาภายในห้อง บอกตรงๆว่าเธอไม่ไว้ใจผู้ชายคนนี้เลย แม้กระทั่งสายตาเหมือนเขาไม่ได้มาดี
คนบ้าที่ไหนจะมาจ่ายค่ารักษาให้คนอื่นทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน
“แล้วทำไมคุณถึงจ่ายค่ารัก
