พระลบเดินออกมานอกห้องและเดินเข้าห้องครัวไปเจอกับพ่อและแม่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่สองคนพี่ชายทั้งสองคงออกไปทำงานกันเพราะตรีเมฆส่วนมากจะอยู่ในไร่มากกว่า
“หนูพลอยละไม่พามากินข้าว” ตรีนุชหันมาถามลูกชายอย่างไม่ตกใจอะไรเพราะเมื่อคืนเห็นว่าพระลบพาพลอยน้ำเพชรมาที่นี่
“แม่รู้ได้ยังไง?” พระลบสงสัยเพราะเมื่อคืนก็ดึกมากแล้วคิดว่าคงไม่มีใครเห็นหญิงสาว
“รองเท้าอยู่หน้าบ้านอย่างให้แม่ของเขามาแหกอกพ่อกับแม่อีก”
ธนินพูดขึ้นเขาทั้งอยากด่าและอยากตีลูกแต่ลูกก็โตแล้วที่ผ่านมาคงเป็นบทเรียนชิ้นดีให้ลูกคิดได้
“ไม่มีวันนั้นหรอกผมกับน้องพลอยเรากลับมารักกัน” พระลบพูดเองสรุปเองเพราะคิดว่าหญิงสาวยอมยกโทษและให้อภัยเขาแล้ว
“พูดเองเออเองหรือเปล่าถ้าเกิดเรื่องขึ้นอีกฉันจะสมน้ำหน้าให้คนแรก” ธนินรู้จักนิสัยลูกตัวเองดีเพราะลูกหน้าตาดีคงจะมีสาวๆเข้าหาเยอะเหมือนเขาในตอนหนุ่มๆ
“แม่ครับดูพ่อพูดเข้า” พระลบรีบหากำลังเสริมทัน
