แน่นอกหรอคะ

พวกเรานอนกอดก่ายกันอยู่ภายในห้องนอนใหญ่ที่มีเตียงขาวสะอาด “เล่าเรื่องคุณยูมิให้ฟังหน่อยสิคะ” อยู่ๆ ฉันก็ถามขึ้นมาเพราะอยากรู้ อยากรู้ว่าทำไมถึงมีห้องของคุณยูมิในบ้านของเขา “คุณเห็นห้องนั้นแล้วใช่มั้ย” เขาพอเดาออกสินะว่าฉันแอบเข้าไปดูเองโดยพลการ “ใช่ค่ะ ข้าวของเครื่องใช้ของเธอยังอยู่และทุกอย่างยังวางเป็นระเบียบเหมือน…” ฉันเริ่มอึกอักพูดไม่ออก “เหมือนรอเธอกลับมาใช้มันใช่มั้ย” เขาพูดประโยคที่ฉันยังพูดไม่จบออกมา “ค่ะ แต่ถ้าคุณไม่อยากเล่า…” ฉันเริ่มกลัวแฮะ จะเป็นการเสียมารยาทและเขาจะมองว่าฉันเป็นผู้หญิงน่ารำคาญและสอดรู้มั้ย “นั่นสินะ ยูมิงั้นหรอ ผมก็เคยรักเธอมากจริงๆ แหละ ตกหลุมรักความสดใสและความกระตือรือร้นของเธอ” อ๋าา เวลาพูดถึงคุณยูมิ หมอนี่กลายเป็นเทวดาขึ้นมาจริงๆ ออร่าเปล่งปลั่งเกินต้าน เจ็บใจนิดๆ แฮะ “นั่นสิคนคนนั้น ไม่ว่าใครอยู่ด้วยก็คงตกหลุมรักละนะ” ไม่เอาดีกว่าถ้าถามเยอะกว่านี้ก