มีความสุขเผื่อกูด้วยนะ

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง เสียงริงโทนมือถือของจูลดังขึ้น “ว่าไงไอ้ก้อง” จูลทักทายปลายสายนิ่งๆ “กูไปรับมึงมากินข้าวได้มั้ยเย็นนี้” “หืม อารมณ์ไหนล่ะมึงอ่ะ” จูลถามออกไปด้วยความสงสัย “ทำเมะ มาแดกข้าวกับกูต้องถามหาอารมณ์ด้วยรึไง” ปลายสายเริ่มกระแทกกระทั้น “เออๆ ไอ่ห่า มารับดิ กูไม่ติดอะไรหรอก” “โอเค เจอกัน” . . ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องทำงานเดวิด “ครับ” คนในห้องทำงานเอ่ยเสียงราบเรียบ “บอสคะ จูล…” “เข้ามาสิครับ” จูลยังพูดไม่จบดีแต่คนในห้องทำงานดูเหมือนจะดีใจแล้วรีบเรียกเข้าห้องไป ร่างบางเดินตรงเขาไปยืนหน้าโต๊ะทำงาน ร่างใหญ่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ทำงานมองเธอด้วยสายตาแทะโลมอย่าหนักจนสาวเจ้าเริ่มหน้าแดง “บอสจะมองให้ทะลุเสื้อผ้าลงไปเลยหรือคะ” เธอพูดขึ้นมาแก้เขิน “คุณรู้มั้ยว่าภายใต้เสื้อผ้าคุณสวยขนาดไหนจูล” อ๊าาว ใจเต้นชิบ จูลพยายามเก็บอาการแต่สีหน้าแสดงออกชัดมาก “คือเย็นนี้ไอ้ก้องจะมาร