งานศพดำเนินมาจนครบสามวันแล้ว…
วันนี้คือวันสุดท้าย วันที่ต้องส่งพ่อไพโรจน์และแม่จันทร์ฉายขึ้นสู่เปลวไฟพิธีเผาศพ กลิ่นควันธูปผสมกลิ่นเผาศพโชยอวลไปทั่ววัด เสียงสวดพระดังก้องสะท้อนในหัวใจของอัญชัน เธอได้แต่มองเปลวเพลิงกลืนโลงไม้ไปทีละน้อย น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย
พิธีทั้งหมดผ่านพ้นไปอย่างเรียบง่ายและสมเกียรติ ท่ามกลางบรรยากาศเศร้าโศกของญาติพี่น้องที่มาร่วมงาน
จนกระทั่ง—
“สวัสดีครับ คุณอัญชัน พิริยะกุล ใช่หรือเปล่าครับ?”
เสียงทุ้มสุขุมดังขึ้นข้างหลัง
อัญชันหันกลับไป มองชายแปลกหน้าที่แต่งกายด้วยชุดสูทสีดำเรียบ ข้างตัวมีกระเป๋าเอกสารในมือ ดวงตาของเขาจริงจังจนเธอใจเต้นแรง
“ค…คะ?” อัญชันขานรับอย่างงงงวย
“ผม…ทนายอานันท์ครับ”
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
เสียงทุ้มเรียบของคิริวดังขึ้นจากด้านหลังอัญชัน
ทนายหนุ่มหันมามอง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มั่นคง
“คุณคือคุณคิริวใช่หรือเปล่าครับ”
“ใช่ครับ ม
