“พ่อคะ…แม่คะ จะไปไหนกันหรอคะ”
เสียงเล็กเอ่ยถามทั้งน้ำตา ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังสองร่างที่กำลังเดินห่างออกไป
“ถึงเวลาที่พ่อกับแม่ต้องไปแล้วนะ อัญชัน…”
น้ำเสียงอบอุ่นปนเศร้าของแม่จันทร์ฉายดังขึ้น มืออ่อนโยนเอื้อมมาลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ “แม่ขอโทษนะที่ต้องทิ้งอัญชันไว้คนเดียว… คงจะลำบากแย่เลยใช่ไหมลูกสาวคนเก่งของแม่”
“อัญชันไปด้วยไม่ได้หรอคะ…อัญชันอยากอยู่กับพ่อแม่…อัญชันไม่อยากอยู่คนเดียว” เสียงเธอขาดห้วง ร่างเล็กวิ่งตามแต่เหมือนถูกตรึงอยู่กับที่
พ่อไพโรจน์เพียงยิ้มบาง ๆ ดวงตาคมอ่อนโยนแฝงความเศร้า “ไปไม่ได้หรอกลูก…มันยังไม่ถึงเวลาของหนู”
“พ่อกับแม่ใจร้ายจัง…อื้อออ…” เสียงสะอื้นปนร่ำไห้ดังระงม
—
ในโลกความจริง อัญชันนอนละเมอ มือเล็กบีบผ้าห่มแน่นโดยไม่รู้เลยว่า คิริวกำลังนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างเตียง สายตาคมจ้องมองเธอไม่กะพริบ มือหนากุมมือเล็กนั้นไว้แน่น ราวกับจะดึงเธอกลับมาจากฝันร้าย
“อื้ออ
