ไม่นานเสียงโวยวายของคาริสาก็ดังแว่วขึ้นมาจากอีกฟากของสวน ดังจนกลบเสียงนกร้องในตอนบ่าย
“นี่เฮียเดย์! จะเดินหนีริสาไปไหนอีกเนี่ย มันร้อนนะ!” น้ำเสียงของคาริสาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนงอแง
เดย์ที่เดินนำอยู่ข้างหน้าไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เสียงตอบกลับของเขาเย็นเฉียบ “แล้วใครบอกให้เธอตามมา”
“ก็ริสาอยากมาด้วยนี่!” เธอรีบก้าวเท้ายาว ๆ ตามหลัง เขาอย่างไม่ยอมแพ้ “เมื่อเช้าเฮียบอกว่าจะมาดูสวน ก็ไม่ได้ห้ามริสาสักคำนี่นา”
เดย์ถอนหายใจยาวอย่างระอา “ไม่ได้ห้าม แต่ก็ไม่ได้ชวน”
“อ้าว แล้วจะให้รู้ได้ยังไงล่ะ ว่าไม่อยากให้มา!” คาริสาทำหน้าย่น ขมวดคิ้วใส่เหมือนเด็กถูกขัดใจ
คิริวกับอัญชันที่ยืนอยู่ไม่ไกล แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า
อัญชันเอามือปิดปากหัวเราะเบา ๆ “สองคนนั้น… เหมือนเด็กทะเลาะกันเลยค่ะพี่คิริว”
คิริวยกยิ้มมุมปาก ดวงตาสอดแววเอ็นดู “ปล่อยเถอะ เดย์มันก็แบบนี้แหละ ปากแข็งแต่ใจ
