“ในฐานะหัวหน้าตระกูล”

ขบวนรถสีดำแล่นเข้าสู่คฤหาสน์อัครเวทย์ ประตูเหล็กสูงค่อย ๆ เปิดออก แสงไฟส่องตลอดทางวิ่งไปจนถึงตัวตึกใหญ่โอ่อ่าที่ตั้งตระหง่านกลางความมืด เมื่อรถจอดสนิท คิริวก้าวลงมาเป็นคนแรก ตามด้วยคุณพัชรี และคาริสา น้องสาวของเขาที่กำลังเรียนปีสองคณะบริหารธุรกิจ เธอเดินเงียบ ๆ ข้างแม่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าจากการสูญเสียครั้งใหญ่ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนก้องสะท้อนในความสงัด ทั้งสามแม่ลูกเดินเข้าสู่โถงใหญ่ของคฤหาสน์ ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศหม่นหมองและขึงขังยิ่งกว่าตอนจากมา คิริวที่กำลังจะก้าวแยกตัวขึ้นบันไดใหญ่ ทว่ากลับชะงัก เมื่อเสียงของผู้เป็นแม่ดังเรียกขึ้นเสียก่อน “คิริว… อยู่คุยกับแม่แป๊บหนึ่งได้ไหม” คิริวเหลียวกลับไปมอง ก่อนพยักหน้ารับ “ครับ” ทั้งสาม คิริว, คุณพัชรี และคาริสา เดินเข้ามานั่งในห้องรับแขกเงียบ ๆ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ยังคงหนักอึ้งจากงานศพเมื่อครู่ แสงโคมไฟสีเหลืองส่อ