“ไนท์”

คิริวรีบพุ่งตัวเข้าไปในโกดัง เสียงปืนดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วทั้งอาคารเก่า กลิ่นดินปืนคลุ้งปะปนกับกลิ่นเลือดและฝุ่น ควันจากการปะทะทำให้บรรยากาศขมุกขมัวราวกับสนามรบ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจคิริวแทบหยุดเต้น เดย์กำลังเดินฝ่ากลางกระสุนเข้าไปหาอเล็กซ์ พร้อมเหนี่ยวไกอย่างไม่ลังเล ปัง! ปัง! ปัง! กระสุนพุ่งเฉียดตัวอเล็กซ์ไปไม่กี่นิ้ว เขาหลบกลิ้งไปกับพื้น เลือดจากแขนที่ถูกยิงไหลอาบแต่ยังคงยิ้มเยาะ ใบหน้าเปื้อนเลือดนั่นกลับยิ่งทำให้คิริวรู้ว่ามันยังไม่คิดจะหยุด “ไอ้เดย์! มึงใจเย็นก่อนดิว่ะ!” คิริวตะโกนขึ้น เสียงเข้มและสั่นด้วยความเป็นห่วง “ให้กูใจเย็นเหี้ยอะไร!” เดย์คำรามกลับ เสียงเต็มไปด้วยความแค้น “มันฆ่าน้องกูนะคิริว! มันฆ่าไนท์! กูจะปล่อยมันไว้ได้ยังไงวะ!” มือของเดย์สั่นแต่ยังคงเหนี่ยวไกปืนซ้ำ ๆ ทั้งที่เป้าหมายข้างหน้าหลบไปมาราวกับปีศาจ ปัง! ปัง! ปัง! อเล็กซ์หัวเราะลั่น ทั้งที่เลือดยังไหลไม่ห