“หนึ่งปีผ่านไป…”

บ้านสวนพิริยะกุล – ยามเช้า แสงแดดอุ่นส่องลอดผ่านม่านไม้ไผ่เข้ามาในห้องเล็ก ๆ ของอัญชัน เด็กสาววัยสิบแปดที่วันนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกำลังนั่งย่อตัวอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เสื้อผ้า ชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยม เครื่องเขียน หนังสือ และของใช้จิปาถะถูกจัดเรียงวางอยู่เต็มพื้นห้อง เธอหยิบขึ้นมาเช็กทีละชิ้นอย่างตั้งใจ ริมฝีปากยังคงฮัมเพลงเบา ๆ ด้วยความอารมณ์ดี “แม่ขาาา~ อัญชันเอารองเท้าคัทชูไว้ตรงไหนนะคะ หาไม่เจอแล้ว!” เสียงใสตะโกนลั่นจากห้องนอนจนแม่จันทร์ฉายที่กำลังเตรียมกับข้าวในครัวเงยหน้าขึ้นพร้อมหัวเราะเบา ๆ “อยู่ใต้เตียงนั่นแหละอัญ! ของเต็มห้องจนจะหาอะไรไม่เจออยู่แล้ว” “เจอแล้วววว!” อัญชันหยิบรองเท้าคู่ใหม่ขึ้นมาพลางยิ้มแก้มปริ ก่อนจะโยนลงในกระเป๋าเดินทาง พ่อไพโรจน์ยืนพิงประตูห้อง มองลูกสาวด้วยสายตาหนักแน่นแต่แฝงความอ่อนโยน เขาไม่พูดอะไรมาก เพียงพ่นลมหายใจออกเบา ๆ “เตรียมใจไว้ด้