ตอนที่ 1 One Night Stand

แสงไฟสลัวในล็อบบี้สะท้อนความเงียบสงบ หญิงสาวเดินตามเขาเข้าไปด้วยหัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก เธอไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือผิด แต่รู้เพียงว่าถ้าปล่อยผู้ชายคนนี้ไป ชีวิตของเธอก็คงกลับไปจืดชืด ไร้รสชาติอีกครั้ง “ห้องสูทครับ” บุญญานัทเอ่ยกับพนักงานต้อนรับเสียงเรียบ หญิงสาวยืนนิ่ง มือเย็นเฉียบแต่ยังฝืนยิ้มบางๆ เอาไว้ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่โลกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เสียงติ๊งของลิฟต์ดังขึ้นเมื่อประตูปิดสนิท ทั้งคู่ยืนเงียบในพื้นที่แคบ บุญญานัทยืนพิงกำแพง มือซุกกระเป๋ากางเกง สายตาคมมองเธอไม่วาง “แน่ใจนะว่าอยากจะทำแบบนี้” เขาถามขึ้นอีกครั้งเหมือนว่านี่คือโอกาสสุดท้ายสำหรับการเปลี่ยนใจ หญิงสาวสะดุ้ง ใบหน้าร้อนวูบก่อนตอบเสียงเบา “ก็…ฉันมันไม่มีเสน่ห์ ไม่มีใครเอา เพื่อนก็หัวเราะเยาะ ฉันแค่อยากพิสูจน์ว่าฉันก็ทำได้” เขาหัวเราะหึในลำคออย่างไม่เข้าใจ “พิสูจน์กับใคร พิสูจน์ให้ตัวเองหรือให้พวกนั้นเห็น” เธอเงียบ กัดริมฝีปากแน่น ไม่ตอบ บุญญานัทถอนหายใจยาว สายตาเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “รู้มั้ย ว่าสิ่งที่คุณพูดมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น…แต่ถ้าทำแล้วคิดว่าจะมีความสุขและไม่รู้สึกเสียใจทีหลังก็ลองดู อ้อ...แล้วถ้าอยากมีชีวิตที่สงบสุขผมว่าคุณเลิกคบคนพวกนั้นเถอะ คนแบบนั้นเรียกว่าเพื่อนยังรู้สึกเสียปากเลย ไม่รู้ว่าจะต้องทนคบไปทำไมในเมื่อพวกเธอไม่เคยเห็นคุณเป็นเพื่อนเลยด้วยซ้ำไป” ประตูลิฟต์เปิดออก เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่คว้าแขนเธอเบาๆ พาเดินออกไป แสงไฟสีอุ่นในห้องพักหรูส่องสว่าง เฟอร์นิเจอร์หรูและเตียงขนาดใหญ่สร้างบรรยากาศโรแมนติกเกินกว่าที่หญิงสาวจะรับไหว หัวใจเธอเต้นแรง มือสั่น เธอหลบสายตาเขาแทบไม่ทัน บุญญานัทวางถุงหิ้วที่บรรจุของสำคัญเอาไว้ข้างเตียงก่อนเดินเข้ามาใกล้ เงาร่างสูงใหญ่บดบังเธอจนหายใจติดขัด เขาก้มลงกระซิบใกล้หู “ถ้าคุณอยากมีประสบการณ์พิเศษผมก็จะจัดให้” ดวงตาคมสบกับแว่นหนาๆ ที่สะท้อนความสับสนของเธอ “แต่จำเอาไว้ว่า...คืนนี้ผมเลือกคุณ ไม่ใช่เพราะคุณเลือกผม” หญิงสาวตะลึง ใบหน้าแดงจัดจนแทบละลาย เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ถูกหรือผิด รู้เพียงว่าตอนนี้หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดเพราะแววตาที่เขามองมามันกำลังบอกว่าเธอคือคนพิเศษ...เป็นคนที่ถูกเขาเลือก ซึ่งมันเป็นสิ่งที่คนอย่างเธอไม่คุ้นชิน บรรยากาศภายในห้องสูทหรูหราเงียบสงัด เสียงแอร์เย็นๆ คลออยู่ในความเงียบ บุญญานัทขยับเข้ามาใกล้เธอทีละนิด จนหญิงสาวตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่กล้าขยับหนี แต่ก็ไม่กล้าสบตาคมกริบคู่นั้นตรงๆ มือใหญ่เอื้อมไปจับกรอบแว่นหนาเก่าๆ ที่บดบังดวงตาของเธอ ก่อนดึงออกเบาๆ “ผมอยากเห็นหน้าคุณให้ชัดกว่านี้” เขาพึมพำข้างหูเธอ เสียงทุ้มพร่า แต่เมื่อกรอบแว่นถูกถอดออก ความงามที่ซ่อนอยู่ภายในก็เผยออกมา ผิวขาวเนียน ดวงตากลมโตที่ซ่อนความหวาดหวั่นไว้ และริมฝีปากอิ่มสวยที่สั่นระริก บุญญานัทถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ราวกับถูกสะกดด้วยความงดงามที่ไม่คาดคิด “คุณเป็นคนที่...สวยมาก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า สายตาหนักแน่นไม่ยอมละไปไหน หญิงสาวหลบสายตา มือเล็กกำชายเสื้อแน่น ใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา แต่แล้วริมฝีปากของเขาก็แนบลงมาที่ริมฝีปากของเธอ แรกสัมผัสอุ่นนุ่มทำให้เธอสะดุ้ง แต่ไม่นานความลังเลก็ถูกกลืนหายไปกับแรงจูบที่เร่าร้อนขึ้นทุกวินาที มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ดึงเธอเข้ามาชิดกายแน่น ริมฝีปากบดเบียดหนักแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเธอหายใจไม่ทัน ก่อนที่ทุกอย่างจะไหลลื่นสู่ความร้อนแรงที่ไม่อาจห้ามได้ เสื้อผ้าชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกปลดออก กระจัดกระจายไปคนละทิศทาง เสียงหัวใจของทั้งสองดังประสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่ ความหวาดกลัวแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความวาบหวาม หญิงสาวเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสของเขา ส่วนบุญญานัทก็หลงใหลในความไร้เดียงสาและความสวยที่ซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นจนแทบขาดสติ คืนทั้งคืนเป็นของพวกเขาเพียงสองคน คืนที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยความรู้สึกปนเปกันระหว่างความปรารถนา ความสงสาร และความแปลกใหม่ที่ต่างฝ่ายต่างไม่เคยมี เช้าวันใหม่ บุญญานัทขยับตัวตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า แขนยังเหยียดไปด้านข้างตามความเคยชิน แต่ข้างกายกลับพบเพียงความว่างเปล่า “…” เขาลุกพรวดขึ้น ใจหายวาบ ร่างสูงเดินไปทั่วห้อง หญิงสาวหายไปแล้ว เหลือเพียงเตียงที่ยับยู่ยี่ กับเสื้อผ้าที่ถูกเก็บหายไปเรียบร้อย บนโต๊ะข้างเตียงมีธนบัตรสีเทาเรียงซ้อนกันอยู่สามใบเท่ากับจำนวนกล่องถุงยางที่ถูกเขาใช้จนหมดเกลี้ยง และดูเหมือนว่ารอบสุดท้ายนั่น...เขาจะไม่ได้ใช้เพราะมันหมดไปก่อนแล้วแต่อารมณ์ของเขาไม่เคยหมดตาม เลยต้องแหกกฎวันไนต์ของตัวเองด้วยการไม่ใส่ถุงยางไปครั้งหนึ่ง บุญญานัทชะงัก สายตาคมมองธนบัตรพวกนั้นราวกับมันเป็นสิ่งที่ดูถูกเขาที่สุดในชีวิต “คนอย่างบุญญานัท สินธนาสิริ…มีค่าตัวแค่สามพันเองเหรอวะ” เขาพึมพำเสียงต่ำ หัวเราะหึในลำคออย่างขมขื่น ความหงุดหงิดปะทุขึ้นมาจนเขากำเศษเงินนั่นจนยับคามือ แต่ไม่ใช่แค่เพราะตัวเลขที่ได้รับ สิ่งที่บาดลึกคือความจริงที่ว่าเขาไม่มีทางติดต่อเธอได้อีกเลย ไม่มีชื่อ ไม่มีเบอร์โทร ไม่มีแม้แต่ร่องรอย เธอหายไปเหมือนเงาในความมืด ทิ้งไว้เพียงความทรงจำของค่ำคืนที่ผ่านมาและเงินบ้าๆ นี่ เธอคิดว่าเขาเป็นผู้ชายขายตัวหรือไงกัน! บุญญานัททิ้งตัวลงบนเตียง กำหมัดแน่น หัวใจปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “คอยดูเถอะ ถ้าบังเอิญได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ ฉันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่ ยัยแว่น!”