ตอนที่ 14 ดอกไม้ช่อพิเศษ

ลูกค้านั่งมองเงียบๆ อย่างเพลิดเพลิน เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเผลอยิ้มตั้งแต่เมื่อไหร่ “ได้แล้วค่ะ ต้องการเพิ่มเติมรายละเอียดตรงไหนแจ้งได้เลยนะคะ เดี๋ยวมี่จัดการให้ค่ะ” “อืม...คงไม่เพิ่มอะไรแล้วค่ะ เพราะช่อนี้สวยมากจริงๆ” เธอเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อช่อดอกไม้เสร็จสมบูรณ์ “ดูแล้วรู้สึกดี สดชื่นมากๆ เลย เพื่อนพี่จะต้องชอบมากแน่ๆ” “มี่ดีใจนะคะที่ลูกค้าชอบ ถ้าหากไม่มีอะไรเพิ่มแล้วขออนุญาตคิดค่าใช้จ่ายเลยนะคะ” มิรันตียิ้มบางๆ อย่างจริงใจ “ได้ค่ะ เท่าไหร่คะ” “ช่อนี้หนึ่งพันเจ็ดร้อยบาทค่ะ” “นี่ค่ะ” เธอยื่นบัตรเครดิตให้อีกฝ่าย มิรันตีจึงส่งต่อให้กับรวีวรรณที่ทำหน้าที่แคชเชียร์นำไปชำระที่เคาน์เตอร์ “ดูท่าพี่คงจะได้เป็นลูกค้าประจำร้านของน้องแน่เลย ชื่อน้องมี่ใช่มั้ยคะ พี่ชื่อพี่นุชค่ะ” บุญญานุช แนะนำตัวพลางหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาก่อนจะหยิบนามบัตรในกระเป๋าขึ้นมาหนึ่งใบ “พี่เป็นหมออยู่โรงพยาบาลสิริเวชค่ะแผนกหัวใจและทรวงอก ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะพี่นุช ขอบคุณที่อุดหนุนร้านของเรานะคะ นี่นามบัตรของร้านค่ะถ้าต้องการดอกไม้ก็โทรมาสั่งไว้ก่อนได้เลยนะคะ จะได้ไม่ต้องรอนาน” เธอตอบอย่างเป็นธรรมชาติ รู้สึกว่าแววตาของพี่นุชคนนี้คล้ายกับใครบางคนที่เธอรู้จักแต่ก็นึกไม่ออกว่าใคร รู้แค่ว่าท่านจะต้องเป็นคนที่ใจดีมากอย่างแน่นอนเธอสัมผัสได้แบบนั้น “ขอบคุณค่ะ อาชีพจัดดอกไม้นี่ดีนะคะ” บุญญานุชพูดต่อด้วยรอยยิ้มหลังจากรับนามบัตรของอีกฝ่ายมาถือไว้ “พี่ทำงานโรงพยาบาล เห็นคนเจ็บคนป่วยทุกวัน บางทีก็รู้สึกว่าของสวยๆ แบบนี้แหละ ช่วยปลอบใจคนป่วยได้ดีที่สุด” คำพูดนั้นทำให้มิรันตีเผลอพยักหน้าเบาๆ “มี่ก็คิดแบบนั้นค่ะ ดอกไม้บางช่ออาจไม่ได้อยู่ได้นานมากนัก แต่ความรู้สึกดีๆ จะประทับอยู่ในหัวใจของคนรับได้นานกว่า” บุญญานุชมองเธออย่างพอใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “น้องมี่มีนามบัตรส่วนตัวมั้ยคะ” มิรันตียิ้มเจื่อนเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ “ของส่วนตัวยังไม่มีค่ะพี่นุช มี่มีแค่นามบัตรร้านเท่านั้นค่ะ” “ไม่เป็นไรจ้ะ” บุญญานุชหัวเราะเบาๆ “งั้นขอเบอร์มือถือมี่เขียนไว้ข้างหลังให้พี่หน่อยได้มั้ยจะได้ติดต่อสะดวก เห็นว่ารับจัดงานแต่งด้วยใช่มั้ยคะ” มิรันตีลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหยิบปากกาเขียนเบอร์ใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนลงบนหลังนามบัตรอย่างเรียบร้อย “ขอบคุณนะจ๊ะ” บุญญานุชรับนามบัตรกลับไปอย่างพอใจ ก่อนจะพูดติดตลกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “อีกหน่อยถ้าน้องชายพี่แต่งงาน พี่จะรบกวนให้มี่ไปช่วยจัดดอกไม้ให้เค้านะจ๊ะ” มิรันตีหัวเราะเบาๆ ตามมารยาท “ได้เลยค่ะ ขอแค่พี่นุชโทรมา มี่จะตั้งใจจัดให้สวยที่สุดแน่นอน” “น่ารักมากจ้ะ แล้วช่อที่วางตรงนี้มีคนจองมั้ยคะ” เธอหันไปเห็นช่อดอกกุหลาบวางอยู่บนโต๊ะจัดดอกไม้อย่างสนใจ “อ๋อ ช่อนี้มีคนจองแล้วค่ะ ถ้าพี่นุชอยากได้เพิ่มอีกช่อเดี๋ยวมี่จัดให้ใหม่นะคะ ไม่เกินสิบนาทีค่ะ” “โอเคจ้ะ งั้นจัดให้พี่อีกช่อนะ แม่พี่ชอบดอกกุหลาบมาก พี่จะได้เอาไปให้ท่านดูว่าดอกกุหลาบร้านนี้สวยขนาดไหน” “ได้เลยค่ะ รบกวนพี่นุชรอสักครู่นะคะ” “จ้ะ” บุญญานุชนั่งรออยู่ไม่เกินสิบนาทีตามที่อีกฝ่ายบอก แล้วดอกกุหลาบช่อกลางที่ถูกจัดอย่างมีศิลปะก็ปรากฏตรงหน้าของเธอ หลังจากชำระเงินแล้วบุญญานุชก็ขอตัวกลับเพื่อนำดอกไม้ที่ได้ไปมอบให้กับเจ้าของอย่างอารมณ์ดี ยามค่ำคืนของไร่เพียงดาวเงียบสงบกว่าช่วงกลางวัน ลมเย็นจากยอดเขาพัดเอื่อยผ่านเฉลียงบ้าน กลิ่นดินหลังฝนและกลิ่นใบชาที่ถูกแดดอ่อนตลอดวันยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ แสงไฟสีส้มจากโคมหน้าบ้านส่องให้เห็นร่างของสามคนที่นั่งคุยกันอยู่ก่อนแล้ว บุญญานัทเพิ่งกลับมาถึงไร่ในช่วงเย็น เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ คุยกับพ่อแม่ไปเรื่อยๆ แม้สีหน้าจะดูสงบ แต่ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและจากเรื่องค้างคาในใจยังคงเกาะอยู่ในแววตาอย่างไม่อาจปิดบัง เสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ก่อนที่ร่างของบุญญานุชจะก้าวลงมาพร้อมช่อดอกไม้ในมือ เธอเดินขึ้นบันไดด้วยท่าทางผ่อนคลายเหมือนคนที่เพิ่งปลดภาระงานหนักออกจากบ่า “ไหงวันนี้แวะมาไร่ได้ล่ะจ๊ะ แล้วไม่พาหนูเบญมาด้วยกันเหรอ” มารดาเอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มขณะอีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ “แวะมาส่งความสดชื่นให้แม่ไงคะ นี่ค่ะ ดอกไม้สวยๆ สำหรับคุณแม่ที่สวยที่สุดของหนู” บุญญานุชยิ้มตอบ พลางยื่นช่อดอกไม้ให้กับมารดาอย่างอารมณ์ดี บุญญิศารับดอกไม้ไปอย่างแปลกใจ ดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นช่อดอกไม้สีอ่อนที่จัดอย่างประณีต “ซื้อมาจากร้านไหนน่ะลูก จัดได้สวยและมีเอกลักษณ์มากเลย” “ร้านในเมืองค่ะ พอดีวันนี้นุชตั้งใจไปหาดอกไม้ให้เพื่อน แล้วเคยขับผ่านร้านนี้หลายรอบเมื่อก่อนก็ดูธรรมดานะคะ แต่ช่วงนี้เหมือนเค้าจัดร้านใหม่นุชเห็นว่าน่าสนใจดีเลยแวะเข้าไปดู ไม่คิดเลยว่าจะเจอคนจัดดอกไม้ที่เก่งมากๆ คนหนึ่ง” บุญญานัทที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขามองดอกไม้ในมือมารดา ก่อนจะละสายตาไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่อยากให้ใครสังเกตเห็นความสนใจนั้น “ร้านใหม่เหรอ” บิดาถาม