ตอนที่ 15 ค้างคา

“ก็ไม่น่าใหม่นะคะ ร้านนี้นุชเคยเห็นมาสองสามปีแล้วแต่น่าจะเพิ่งจัดร้านใหม่หรืออาจเป็นเพราะคนจัดดอกไม้คนนี้เพิ่งย้ายมาใหม่ บรรยากาศในร้านเลยดูดีขึ้นน่ะค่ะ” บุญญานุชวางกระเป๋าลงแล้วนั่งลงข้างๆ “น้องเขาใส่ใจรายละเอียดมาก เหมือนดอกไม้แต่ละช่อถูกจัดให้เฉพาะบุคคลจริงๆ จัดออกมาแล้วดูมีตัวตน มีความหมาย ไม่ซ้ำกันเลยสักแบบ” น้ำเสียงของเธอจริงจังจนคนฟังเผลอคล้อยตาม “น้องเค้าดูนิ่งๆ สุภาพดีด้วยนะคะ ไม่พูดเยอะ แต่ฟังเก่ง นุชรู้สึกเลยว่าเขาตั้งใจทำงานจริงๆ” บุญญานุชยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดต่อเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “นุชเลยขอเบอร์ไว้แล้ว เผื่ออีกหน่อยตานัทแต่งงาน จะได้จ้างน้องเขามาจัดดอกไม้ให้” ประโยคนั้นทำให้บุญญานัทเผลอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ใส่ใจ “แล้วคนจัดดอกไม้…สวยเหมือนดอกไม้มั้ยครับ” คำถามดูเหมือนลอยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่สายตาคมกลับจับจ้องพี่สาวอยู่ชั่วขณะ บุญญานุชเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม “อืม...พี่ว่าสวยนะ” “แต่น่าเสียดาย” เธอพูดต่อเสียงเรียบ “น่าจะมีแฟนแล้ว” “พี่รู้ได้ยังไงครับ”เขาถามยิ้มๆ “ก็เห็นว่าเขาใส่ชุดคลุมท้องน่ะสิ” บุญญานุชตอบตรงไปตรงมา “เลยเดาว่าน่าจะมีแฟนแล้วล่ะ” คำตอบนั้นตกลงมากลางอกของบุญญานัทอย่างจัง แม้สีหน้าจะยังนิ่ง แต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้กลับเกร็งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาพยักหน้ารับรู้ช้าๆ เหมือนกำลังย่อยข้อมูลที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน เพราะมันช่างคล้ายกับใครบางคนที่เขารู้จักเหลือเกิน ขุนเขามองลูกชายอย่างพินิจ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ถามละเอียดเชียว อย่าบอกนะว่าจะไปจีบคนจัดดอกไม้น่ะ” “เปล่าหรอกครับ” บุญญานัทรีบตอบ ก่อนจะผ่อนเสียงลง “พอดี…ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง เธอก็จัดดอกไม้เหมือนกัน” บิดาหรี่ตามองลูกชายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “รู้จักเฉยๆ หรือไปจิ้มเขามาแล้วล่ะ สารภาพมาซะดีๆ แกยิ่งเจ้าชู้อยู่” บรรยากาศเหมือนจะเป็นเรื่องขำขัน แต่คำตอบของบุญญานัทกลับทำให้ทุกคนเงียบลงอย่างพร้อมเพรียง “ถ้าผมจิ้มเธอแล้วจริงๆ” เขาพูดช้าๆ น้ำเสียงหนักแน่นผิดปกติ “แล้วเธอเกิดท้องขึ้นมา…พ่อกับแม่จะยอมรับหลานในท้องของเธอมั้ยครับ” ความเงียบโรยตัวลงทันที มารดาชะงัก ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ บุญญานุชหันมองน้องชายอย่างแปลกใจ ส่วนบิดาขมวดคิ้วเล็กน้อย บุญญานัทสัมผัสได้ถึงบรรยากาศนั้น เขาจึงยิ้มบางๆ กลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว “โธ่ ไม่เห็นต้องซีเรียสกันขนาดนั้นเลย ผมพูดเล่นน่ะครับ” เขาลุกขึ้นยืนอย่างเป็นธรรมชาติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ขับรถมาทั้งวันรู้สึกเพลียไปหมด ขอขึ้นไปพักก่อนนะครับ” เขาบอกก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วเดินขึ้นบันไดไปอย่างสงบ แต่ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ คลายลงอย่างเงียบงัน บุญญานัทเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดของภูเขาที่ทอดยาวสุดสายตา ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่หายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับลูกในท้อง ลูกแฝด... แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าต้องถอยกลับมา ในเมื่อเธอยืนยันว่าเด็กไม่ใช่ลูกของเขาและเธอก็มีคนรักไปแล้ว จะให้เขาเข้าไปวุ่นวายกับครอบครัวคนอื่นมันก็คงไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายควรทำ เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น...มันคงจะจบไปแล้วอย่างที่เธอบอกจริงๆ แต่ทำไมในใจของเขามันถึงยังรู้สึก...ค้างคา... ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วมองดวงดารานับพันบนฟ้าก่อนหลับตาลง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับจะบอกตัวเองว่าควรพอเสียที... สองสัปดาห์ต่อมา โรงพยาบาลสิริเวช วันนี้บุญญานัทตั้งใจมาเยี่ยมคนไข้วีไอพีคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นคนสำคัญของเพื่อนเขาอย่าง นายสัตวแพทย์ อธิชนม์ ก้องวณิชกุล เจ้าของ ฟาร์มแสนรัก ฟาร์มโคนมชื่อดังของจังหวัด ซึ่งเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลของเขาเมื่อคืนนี้จากเหตุการณ์ไฟไหม้โรงเรียนอนุบาลแสนรักซึ่งเป็นโรงเรียนมารดาของอธิชนม์ตามที่เพื่อนประสานมา หลังจากเคาะประตูห้องพิเศษอยู่ไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงของเพื่อนรักที่ยืนอยู่หลังประตูนั้น “ไงวะชนม์ ไม่เจอกันนาน หน้าตาแทบไม่เปลี่ยนเลยนะ หล่อยังไงก็อย่างงั้น” บุญญานัทบอกยิ้มๆ ก่อนเดินเข้าไปในห้องเมื่อเพื่อนหลีกทางให้ “นายก็หล่อ หล่อกว่าเดิมด้วยมั้ง ดูท่าว่าสาวๆ คงไม่ขาดแคลนเหมือนเดิมเลยล่ะสิ” อธิชนม์ถามอย่างรู้ทัน “ก็มีผ่านๆ มาบ้างพอให้หายเหงาน่ะ” “งานเยอะขนาดนั้นยังมีเวลาเหงาอีกเหรอ” “เออน่า อย่ามารู้ทัน ว่าแต่เมื่อไหร่จะแนะนำให้รู้จักกับคนไข้วีไอพีของสิริเวชซะทีล่ะ” บุญญานัทเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนหันไปส่งยิ้มบางให้คนไข้ที่ทำหน้าไม่ถูกอยู่บนเตียง “ธาร นี่คุณนัท น้องชายของคุณนนท์เจ้าของโรงพยาบาลนี้น่ะ ส่วนคนนี้ก็ธาร น้องสาวบุญธรรมที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง” “สวัสดีค่ะคุณนัท ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ยกมือไหว้ คือแขนธาร...ได้รับบาดเจ็บน่ะค่ะ” ธารมิกา บอกยิ้มๆ แม้รอยยิ้มนั้นจะดูอ่อนแรงอยู่มากก็ตาม “ไม่เป็นไรครับน้องธาร พี่ไม่ซีเรียส ถ้าหากว่าขาดเหลืออะไรก็แจ้งพยาบาลได้เลยนะ พี่บอกเค้าไว้แล้วว่าห้องนี้วีไอพีสุด ให้ดูแลให้ดีเป็นพิเศษ” “ขอบคุณมากค่ะ แต่ธารคิดว่าที่นี่ดูแลคนไข้ดีมากแล้ว คงไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้วค่ะ” “งั้นก็ดีครับ แล้วนี่หมอว่าไงมั่งล่ะชนม์” เขาหันไปคุยกับอธิชนม์ต่อ