ประตูห้องปิดลง ความเงียบข้างในต่างจากข้างนอกราวกับคนละโลก ห้องทำงานยังคงเป็นห้องเดิม โต๊ะไม้ตัวใหญ่ กลิ่นกระดาษและน้ำหอมจางๆ ที่ซึ่งเธอใช้ทำรายงานส่งให้เจ้าของคนเก่าทุกสัปดาห์ แต่วันนี้…คนที่ได้อยู่ในห้องกลับไม่ได้มีแค่เธออีกต่อไปแล้ว บุญญานัทหยุดยืนข้างโต๊ะ เขาไม่ได้นั่ง แต่เลือกจะขยับเก้าอี้ให้เธอเข้าไปนั่งแทน พอเห็นเธอยังยืนนิ่งเขาก็ใช้สายตากดดัน จนเธอต้องยอมนั่งลงตามที่เขาต้องการ จากนั้นเขาก็มองเธอด้วยสายตานิ่งๆ เหมือนกำลังดูว่าควรเริ่มเกมยังไงดี มิรันตีเป็นฝ่ายพูดก่อน พยายามปรับเสียงให้นิ่งที่สุดแม้หัวใจจะสั่นเพียงใดก็ตาม “คุณซื้อร้านนี้ทำไมคะ” บุญญานัทเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนตอบ “เพราะอยากได้ ก็เลยซื้อ” คำตอบง่ายๆ ทำให้เธอโกรธจนมือสั่น “อยากได้? คุณคิดว่าชีวิตคนอื่นเป็นของเล่นเหรอคะ” “ผมไม่เคยคิดว่าชีวิตใครเป็นของเล่น” เขาตอบเรียบ “ผมแค่คิดว่ามันเป็นวิธีที่เร็วและง่ายที่สุด” “วิ

