ขอโทษด้วยน้ำหอม

ช่ออินทนิลตรงเข้าห้องทำงานที่อยู่ชั้นสองของตัวตึก เธอกดเปิดแอร์เปิดไฟ แม่บ้านโผล่หน้ามาถามเธอ “คุณช่อจะรับกาแฟไหมคะ” “ก็ดีค่ะ ฝากลงไปบอกโบว์ว่าถ้าคุณอี้มาเมื่อไหร่ ให้จัดขนมลืมกลืนกับน้ำดอกไม้แล้วก็เสน่ห์จันทร์ เปียกปูนกะทิสดจัดเซ็ทขึ้นมาต้อนรับด้วยนะคะ” 'อี้' หรือ 'เอื้อคุณ' เป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้นำเข้ากาแฟจากประเทศสหรัฐอเมริกา เน้นการตลาดไปที่กาแฟคั่วบดชนิดฟรีซดรายหรือกาแฟสำเร็จรูปแบบพรีเมี่ยม เขามีคอนเซปการขายอยู่ที่ความกลมกลืนระหว่างตะวันออกและตะวันตกอย่างลงตัว เธอรอไม่นานเอื้อคุณมาตามเวลานัดไม่มีขาดเกิน “สวัสดีค่ะพี่อี้” เธอลงไปต้อนรับลูกค้าคนสำคัญ “สวัสดีครับน้องช่อ” เขาส่งยิ้มให้ ชายหนุ่มมีของฝากมาเป็นกาแฟตัวใหม่ที่จะมีงานเปิดตัวในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า “นี่ครับกาแฟตัวใหม่พี่เอามาให้ชิม เผื่อน้องช่อจะคิดงานออกว่าควรดีไซน์ขนมให้ออกมาแบบไหนดี” หญิงสาวรับกล่องกาแฟที่มาเป็นพรีเมี่ยมเซ็ท ในนั้นบรรจุกาแฟตัวใหม่เป็นขวดขนาด 100 กรัม จำนวนสองขวดและมีแก้วกาแฟพอร์ซเลนอย่างดีพร้อมช้อนและจานรองสองชุด “แพคเกจสวยมากค่ะพี่อี้” เธอชมขณะที่เปิดกล่องแกะออกมาดู กล่องโทนสี pink gold ยิ่งทำให้เรียบหรูดูแพงมากขึ้น “งั้นลองชิมพร้อมขนมเลยไหมคะ” เธอถาม หญิงสาวหยิบขวดกาแฟส่งให้แม่บ้านหนึ่งขวด “ขอกาแฟสองที่ค่ะ ชงมาเป็นกาแฟดำนะคะ น้ำตาลใส่ซองมาต่างหาก กับจัดขนมตามที่ช่อบอกขึ้นมาได้เลยค่ะ” ระหว่างที่รอกาแฟ เธอคุยกับเอื้อคุณไปพลางๆ “งานที่จะจัดพี่อยากให้มีกลิ่นอายของความเป็นไทยผสมผสาน แต่ไม่เชยครับน้องช่อ” “งั้นของว่างเป็นขนมไทยประยุกต์ไหมคะ หน้าตาสวย จัดเป็นชิ้นเดี่ยว ทานง่ายไม่เลอะมือ เช่นขนมใส่ไส้แบบใส่แก้วค็อกเทล ขนมชั้นกุหลาบ” เอื้อคุณนิ่งฟังเมื่อเธอเสนอสิ่งที่ค่อนข้างตรงความต้องการของเขา “ดีครับน้องช่อ อีกอย่างที่พี่อยากได้คือขนมไทยที่เป็นกึ่งของคาวได้ด้วย เพราะงานนี้จัดกลางวันก่อนเที่ยง ไม่ได้เลี้ยงอาหารอื่นกับแขกครับ” “กลุ่มนั้นก็มีหลายตัวค่ะ ถ้าหาทานยากหน่อยจะมีช่อม่วง จีบนก อยู่กลุ่มเดียวกับสาคูไส้หมู ข้าวเกรียบปากหม้อค่ะ หรือข้าวเหนียวมูนขมิ้นหน้ากุ้ง ขนมปลาแห้งแตงโมอันนี้น่าจะเข้ากาแฟดำมาก หรือขนมเบื้องญวนถ้าทำแบบสดคือไปออกซุ้มแล้วทำตรงนั้นเลยก็น่าจะดูน่าสนใจมากค่ะ” เอื้อคุณดีดนิ้วเปาะ “เอาตามที่น้องช่อว่าเลยครับ” แม่บ้านนำกาแฟมาเสริฟ พร้อมกับขนมที่หญิงสาวให้จัดไว้ เอื้อคุณยกกาแฟขึ้นจิบ สักพักเขาถามว่า “ปลาแห้งแตงโมหรือข้าวเหนียวหน้ากุ้งที่น้องช่อว่า พอจะมีตัวอย่างไหมครับ” ชายหนุ่มถาม ซึ่งหญิงสาวมีเตรียมไว้แล้ว “มีค่ะ รอสักครู่นะคะ” เธอโทรลงไปบอกผจก.ร้านให้จัดขนมเซ็ทพิเศษที่เธอสั่งให้เตรียมหน้ากุ้งและหน้าปลาแห้งไว้ตั้งแต่วานนี้ ให้จัดขึ้นมาเป็นชุดตัวอย่างเพื่อเสนองาน วันนั้นการนำเสนองานเป็นไปอย่างดี เอื้อคุณตกลงใจจ้างร้านของเธอในการจัดขนมไปเลี้ยงในงาน มีเงื่อนไขคือขอให้เธอไปร่วมงานเผื่อต้องพรีเซนท์ขนมและประวัติความเป็นมา เพื่อชูให้สินค้าของเขาดูมีสตอรี่มากขึ้น ช่ออินทนิลไม่มีปัญหาในเรื่องนี้ หลายงานเธอเองก็ต้องไปร่วมด้วยเพื่อให้ความรู้ในเชิงทฤษฎีในฐานะเจ้าของร้านขนมไทย การพูดคุยจบลงที่การเซ็นสัญญาและจ่ายเงินงวดแรกคือครึ่งนึงของสนนราคาทั้งหมด เธอลงไปส่งเอื้อคุณที่รถยนต์ของเขา ขณะที่กำลังจะเดินกลับขึ้นห้องทำงาน เธอต้องชะงักเมื่อพบกับเหมราชที่ยืนรออยู่ “คุยกับคนอื่น ยิ้มแย้มแจ่มใสจังเลยนะช่อ” ช่ออินทนิลถอนใจ “พี่อี้เป็นลูกค้าช่อค่ะ” เธอตอบสั้นๆ เดินมาใกล้เขามองเหมราชอย่างพิจารณา “พี่เหมสร่างเมาแล้วเหรอคะ” “พี่ไม่ได้เมา พี่ไปดื่มนิดหน่อยบ้านไอ้วินแล้วก็หลับที่นั่น ไม่ได้ไปไหนกับใครเลยนะช่อ” เหมราชรีบพูด “บ้านพี่ชวินมีเด็กเอนด้วยเหรอคะ ตัวพี่เหมถึงมีกลิ่นน้ำหอม” เธอถามเสียงเรียบ เหมราชหน้าตื่น เมื่อคืนเขาไม่ได้ไปไหนจริงๆ แล้วกลิ่นน้ำหอมอะไรมาจากไหน “ไม่มี มีได้ไงเมียมันเอาตาย กลิ่นน้ำหอมที่ไหนช่อ” หญิงสาวหน้าตึงเดินเข้าร้านเธอเปลี่ยนเรื่อง “แล้วพี่เหมไม่ไปทำงานล่ะคะ” “พี่ทำแล้ว ไม่มีอะไรแล้วเลยมาหาช่อ วันนี้ช่อเสร็จงานรึยังไปกินข้าวกันเถอะ พี่หิว” ชายหนุ่มเดินตามเธอมาติดๆ เมื่อถึงห้องทำงานของเธอ เขาโทรหาชวินเปิดเสียงให้เธอได้ยินด้วย “เออ มีไรวะ” ชวินรับสาย ฟังจากน้ำเสียงน่าจะยุ่งอยู่ “เมื่อคืนตัวกูมีกลิ่นน้ำหอมได้ไง กูไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากบ้านมึง” เหมราชถามเพื่อนทันที “อ้าวไอ้นี่ ก็มึงถามเมียกูว่าอยากซื้อน้ำหอมให้เมียเอากลิ่นอะไรดี เมียกูก็เลยเอาน้ำหอมที่เขาขายมาเทสต์กลิ่นให้มึงดมไง” ภรรยาของชวินเป็นตัวแทนนำเข้าน้ำหอมจากฝรั่งเศส วานนี้เหมราชไปที่บ้านเลยถามเธอ ฝ่ายนั้นก็อยากขายมากพรีเซนท์ไปตั้งหลายขวด “อ้าวเหรอวะ แล้วกูซื้อไหม” เหมราชถามงงๆ เขาจำอะไรไม่ได้เลย “มึงเหมาน้ำหอมของเมียกูไปทุกกลิ่น รูดบัตรเครดิตไปสี่แสนมึงจำได้ยัง” ชวินพูดปนหัวเราะ ภรรยาของเขามีเครื่องรูดบัตรเครดิตอยู่ที่บ้านด้วยสำหรับการขายออนไลน์ เหมราชทะลึ่งตัวพรวด “สี่แสน ฉิบหายละมึงแล้วน้ำหอมอยู่ไหนวะ ทำไมกูไม่เห็นสักขวด” ช่ออินทนิลฟังแล้วส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่คิดว่าเหมราชเมาแล้วจะเป็นได้ขนาดนี้ คืนนี้เธอน่าจะมอมเหล้าเขาเสียเองดีไหมนี่ หูเธอได้ยินแว่วๆ ชวินตอบกลับมาว่าเหมราชเมาหนักจนนอนบริจาคเลือดให้ยุงที่บ้านเขา พอเช้าก็รีบตะลีตะลานกลับบ้านจนไม่ได้เอาน้ำหอมหนึ่งลังใหญ่กลับมาด้วย เธอลุกไปชงกาแฟดำให้เขา และลงไปที่หน้าร้านจัดข้าวเหนียวหน้ากุ้งและขนมจีบนกไทยขึ้นมาให้เหมราชรองท้อง เพราะเธอยังไม่เสร็จงาน เหมราชหน้าบานที่เธอยกกาแฟและขนมมาให้ “ขอบคุณครับ พี่จะไม่ดื่มจนเมาอีกแล้ว” เขาพูด “ถือว่าขอบคุณที่ซื้อน้ำหอมให้ช่อแล้วกันค่ะ ตั้งสี่แสน” เธอพูด ต่อมาหญิงสาวขมวดคิ้วแล้วถามเขาว่า “เอ๊ะ รึว่าพี่เหมไม่ได้ซื้อให้ช่อคะ คำว่าซื้อให้เมียอาจจะหมายถึงคนอื่น” “ซื้อให้ช่อสิ เป็นการขอโทษไงที่พี่ทำไม่ดี พี่มีเมียคนเดียวจริงๆ คนอื่นบอกเลิกไปตั้งนานแล้ว” เขารีบอธิบายและชวนเธอ “งั้นเย็นนี้เราไปบ้านไอ้วินกันนะ จะได้ไปเอาน้ำหอมช่อจะได้เห็นจริงๆ ว่าพี่ไม่โกหก” เขาออด “ต่างตนต่างไปดีกว่าค่ะ ถ้าพี่เหมเป็นแบบเมื่อวานอีก พรุ่งนี้ช่อคงต้องนั่งแท็กซี่มาทำงานเหมือนวันนี้” พูดเรื่องนี้แล้วช่ออินทนิลเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีก “ไม่แล้วจ้ะ พี่สัญญาถ้าพี่ทำอีกช่อตีหัวพี่ได้เลย ในห้องนอนพี่มีไม้เบสบอลอันใหญ่ ตีได้เลยจ้ะอย่ายั้ง” “ห้องพี่เหมมีไม้เบสบอลด้วยเหรอคะ” ไอเทมนี้น่าสนใจมาก ฟาดทีเดียวให้สลบ “จ้ะ ช่ออยากเห็นไหม เดี๋ยวคืนนี้พี่พาไปดู” เหมราชอ้อมโต๊ะทำงานมาหาเธอ ดึงตัวหญิงสาวให้ลุกจากเก้าอี้นั่งลงแทนที่แล้วจับเธอนั่งตัก พูดริมหูแผ่วเบาจนเธอขนลุก "พี่เหม" หญิงสาวเอ็ดเสียงดัง ผลักหน้าเขาออกลุกหนีทันที "เมื่อไหร่จะเลิกเป็นคนแบบนี้" เธอโวยวายในขณะที่เขาหัวเราะเสียงดัง