“ลูกไปไหนครับ” เฮียเฟยเดินมาหยุดตรงหน้าฉันแล้วส่งมายิ้มให้ นี่โกนหนวดโกนเครามาใช่ไหม หน้าดูเอี่ยม ๆ หล่อจัง
“เอ่อ...” ไม่รู้ว่าลูกจะเล่นอะไรกับพ่อน่ะสิ ฉันที่ยังไม่รู้จะให้คำตอบแบบไหนกับเฮีย ลูกสาวก็ย่องมาทางด้านหลังและกระตุกชายเสื้อของเฮียเฟย
“จ๊ะเอ๋ค่า”
เฮียเฟยหันไปมองลูกสาวแล้วก็นั่งยอง ๆ ตรงหน้าน้องปลาย คว้าร่างเล็กมาโอบกอด “จ๊ะเอ๋ครับน้องปลายคนเก่ง คิดถึงจังเลย”
“น้องปลายก็คิดถึงเหมือนกันค่า พ่อเฟยขา” พูดจบลูกสาวของฉันฉีกยิ้มหวาน ยิ้มจนมองไม่เห็นลูกตาเลยค่ะ
“เมื่อกี้เรียกว่าอะไรนะครับ” เสียงของเฮียเฟยเริ่มสั่นคลอน
“พ่อเฟยขาค่า ก็แม่ไปรท์บอกว่าพ่อเฟยเป็นพ่อจริง ๆ ของน้องปลาย ส่วนพ่อแดนกับพ่อวีเป็นพ่อทูนหัวค่า พ่อเฟยรักน้องปลายไหมค้า แม่ขาบอกว่าพ่อเฟยรัก แต่น้องปลายอยากได้ยินจากปากพ่อเฟย”
“รัก รักสิครับ พ่อรักหนูกับแม่ไปรท์ที่สุดในชีวิตเลย” คนหล่อของฉันตอนนี้ร้องไห้เป็นเด็กไปแล้
