“เปิดร้านเมื่อไหร่ครับ” เราทั้งคู่นอนจับมือกันบนเตียง
“อาจจะมะรืนค่ะ ไปรท์อยากพักสักหน่อย ไม่อยากฝืนร่างกาย” ช่วงนี้ค่อนข้างเหนื่อย อาจจะเพราะเดินทางเยอะพักผ่อนน้อยถึงน้อยมาก ๆ
“ดีแล้ว เจ็บป่วยมาไม่คุ้ม ทำเท่าที่ไหว เดี๋ยวเฮียเลี้ยงไปรท์กับลูกเอง” เรื่องอาม่าตัดขาด แม่ของเฮียเฟยบอกว่าเขายังไม่อยากให้ฉันรู้ ไม่อยากให้ฉันคิดมาก ทว่าฉันคิดว่าฉันจะถาม เพราะอยากแบ่งเบาความรู้สึกภายในใจของเฮีย ฉันไม่อยากให้เฮียเจ็บปวดอยู่คนเดียว
“เฮียคะ” ฉันพลิกตะแคงมากอดเฮียเฟย คิดถึงที่สุดเลยเจ้าร่างกายที่คุ้นเคย ผู้ชายคนเดียวที่เป็นเจ้าของหัวใจ
“ครับ”
“เฮียโอเคไหมคะ”
“เรื่องอะไรครับ”
“เรื่องอาม่าไงคะ โอเคไหม”
“ก็ไม่ค่อยโอเค แต่ก็ไม่คิดจะปล่อยน้องกับลูกไป ที่ผ่านมาเฮียปล่อยให้อาม่าควบคุมมามากพอแล้ว น้องไปรท์โอเคที่จะสร้างครอบครัวกับคนที่ไม่มีอะไรแบบเฮียไหม เฮียไม่มีเงินเท่าเมื่อก่อนแล้วนะ”
“แค่เป็นเฮี
