ค่ำวันนั้นอิสริยาหอบของส่วนตัวมาเก็บในห้องนอนของลูก ซึ่งปู่ย่าเพิ่งจัดแยกให้จากที่ปกติเวลาที่มาที่นี่สามคนพ่อแม่ลูกจะนอนห้องเดียวกันเสมอ
“ห้องนอนสีชมพู หนูชอบจังค่ะแม่” น้องเพียงกระโดดขึ้นเตียงอย่างร่าเริง ตอนนี้เธออาบน้ำสวมชุดนอนเตรียมตัวเข้านอนแล้ว
“ชอบแบบนี้ พ่อทำห้องที่บ้านให้ใหม่ดีไหมครับ” สกนธีเปิดประตูเข้ามา เพราะว่าห้องเด็กของน้องเพียงนั้นมีประตูเชื่อมกับห้องนอนเดิมของเขา เพื่อความสะดวกที่พ่อแม่จะได้มาดูแลลูกได้หากเกิดอะไรกลางดึก
“ดีค่ะพ่อ ทำที่ร้านใช่ไหมคะ” เด็กหญิงเอียงคอถาม
“ที่ร้านก็เป็นสีชมพูอยู่แล้วไงลูก” คนเป็นแม่ท้วง ทำให้เด็กหญิงทำสีหน้ายุ่งยากใจ
“มันไม่เหมือนค่ะแม่ คนละสี”
“ห้องนี้ชมพูอมม่วงแบบพาสเทล ห้องนั้นชมพูอย่างเดียวใช่ไหมลูก” สกนธีพูดนำทำให้เด็กน้อยพยักหน้า
“ใช่ค่ะพ่อ” เธอหันมาหามารดาพลางกอดแขนอ้อน “นะคะแม่ หนูอยากได้ห้องแบบนี้ที่บ้านเรา”
“ถ้าแม่ไม่อนุญ
