สกนธีออกมาจากห้องน้ำพอดีกับสองแม่ลูก เขาเองก็ต้องเปลี่ยนชุดเปียกๆ ออกเหมือนกัน
“หิวไหมพี่ว่าเราไปแวะคาเฟหาอะไรกินก่อนไหมเอ๋ เผื่อลูกจะหิวขนมด้วย” ใส่ใจลูกแล้วเขาเองก็ไม่ลืมแม่ของลูก ไม่อยากให้เธอคิดว่าเขาสนใจแต่ลูกอย่างเดียว
“ก็ดีค่ะ อยากพักขาบ้าง” ยอมรับเลยว่าการนั่งท่าเดิมในเรือหนึ่งชั่วโมงทำให้เธอเมื่อยขามากพอกับยืนขายของนานๆ ได้เลย
ยี่สิบนาทีต่อมาพวกเขาก็มาถึงคาเฟที่อยู่ห่างจากที่นั่นประมาณสิบกิโลเมตร ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ในเครือเดียวกันโดยที่ถ้าเป็นลูกค้าเรือคายัคจะได้สิทธิ์ซื้อเครื่องดื่มในราคาพิเศษ และนอกจากนั้นก็ไม่ต้องเสียค่าเข้าชมทุ่งดอกไม้อีกด้วย
“ดอกไม้สีชมพูสวยจังค่ะแม่” เด็กหญิงมองไปนอกหน้าต่าง ไกลออกไปเห็นต้นไม้ใหญ่มีดอกสีชมพูบานร่วงเต็มพื้น
“ดอกชมพูพันธุ์ทิพย์ลูก เดี๋ยวเรากินเสร็จไปถ่ายรูปกันก็ได้”
“ดอกชมพูสวยจัง อยากมีที่บ้านบ้างจังค่ะ”
“ที่บ้านเราปล
