พาลูกกลับบ้าน

ในขณะที่เสี่ยกวงและภรรยาบินไปเที่ยวยุโรปอิสริยาก็พาลูกกลับบ้าน หลังจากที่เธอขนของออกจากบ้านหลังนี้ไปนานมากกว่าครึ่งปี สกนธีเป็นคนเอารถมารับด้วยสีหน้าดีใจราวกับว่าเธอจะย้ายกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมกระนั้น “อู๊ว... พ่อขา บ้านเรามีดอกสีชมพูด้วย” เด็กหญิงสุพิชชาอุทานเมื่อรถเลี้ยวผ่านรั้วแล้วเห็นต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ที่สกนธีสั่งให้ล้อมมาปลูกได้ประมาณสองเดือนแล้ว และตอนนี้ยังพอมีดอกประปรายเพราะเขาเลือกต้นที่โตเต็มที่พร้อมมีดอกทันที “พ่อปลูกไว้รอหนูมาไงคะ” อิสริยาลงจากรถมองไปรอบๆ บริเวณบ้านที่ดูแปลกตาไปอย่างมาก “พี่ให้คนมาตกแต่งใหม่น่ะ เผื่อวันไหนเอ๋กับลูกกลับมาจะได้สดชื่นน่าอยู่” “ฉันกับลูกย้ายออกเพราะถูกคุณไล่ ไม่ใช่เพราะว่าบ้านนี้ไม่มีต้นไม้ค่ะ” อิสริยาเตือนเผื่อว่าเขาจะลืมไปว่าระหว่างเธอกับเขามันเคยเกิดอะไรขึ้นบ้าง “พี่ขอโทษ เอ๋จะให้พี่ขอโทษอีกกี่ครั้งก็ได้เรื่องนั้น แต่พี่ไม่มีเจต