ตอนที่ 5 บังเอิญ

"ก็ให้ตื่นบ้าง จะได้รู้หน่อยว่ากูก็มีตัวตน" น้ำเสียงนั้นกระซิบอยู่บนหัวเธอ คนตัวเล็กเม้มปาก หัวใจเผลอเต้นกระหน่ำไปหมด เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก วินาทีนั้นที่เธอรีบสาวเท้าออกไปโดยที่ไม่ได้หันหลังไปมองใคร จะบ้าเหรอ... เขาจะจำเธอได้ยังไง มันไม่มีวันนั้น เขาแค่พูดหยอกล้อกับเพื่อนเขาเท่านั้น ใจเย็นไว้! เฮียบิ๊กเขาไม่เคยเห็นเธอสักหน่อย ถ้าเขาจะจำเธอได้คงมีเพียงแค่ 1 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น! หลายวันถัดมา เวลา 13.45 นาที เหนื่อย... ทำไมการหลบหน้าหลบตาใครสักคนมันเหนื่อยเอาเรื่องขนาดนี้ หลังจากเจอ 'เฮียบิ๊ก' เป็นตัวเป็นตนเมื่อวันก่อน มันทำให้เธอระวังตัวในการขึ้น และลงลิฟต์ ไม่อยากจะบอกว่าเธอลงทุนขึ้น และลงบันไดของตึกรวม จนตอนนี้ขาของเธอแทบจะขึ้นกล้ามอยู่แล้ว กลับจากมหา’ลัยก็ต้องมาทนฟังคนข้างห้องของเธอที่ทะเลาะกันเสียงดัง จนเธอแทบจะไม่ได้นอนในแต่ละวัน และมันก็ทำให้เธอมักตื่นสาย เพราะนอนไม่หลับในช่วงกลางดึกนี่สิ เมื่อไรจะมีหอว่างก็ไม่รู้ ช่วงนี้เพิ่งจะเปิดเทอมใหม่ ซึ่งเด็กปี 1 ที่เพิ่งเข้ามาเรียนเป็นเทอมแรกก็ได้ทำการจองหอพักแถวมหา’ลัยกันเต็มทุกหอและทุกห้อง สงสัยเธอคงต้องรอเทอมหน้า ถ้าอยากจะย้ายหอใหม่ งานนี้คงทนๆ ไปก่อนแล้วกัน หลบหน้าเฮียบิ๊กไม่พอ นี่เธอต้องมาประสาทเสียกับคนข้างห้องอีก คนตัวเล็กเดินเตะหิน เตะทรายในช่วงบ่ายโมงเศษๆ อยู่แถวหลังคณะศิลปกรรมซึ่งเป็นทางเชื่อมระหว่างคณะวิศวะ ไปยังตึกเรียนรวม เธอเลือกเดินมาหลังคณะเพราะคิดว่าอาจจะไม่เจอ 'ใคร' บางคนที่เธอหลบหน้าหลบตาไปเกือบหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เธอไม่ได้กลัวเขาสักหน่อย แค่... สู้หน้าเขาไม่ติดละมั้ง คนตัวเล็กสะบัดหน้าเล็กน้อย เพื่อไล่ความคิดของตัวเอง เธออาจคิดไปคนเดียวก็ได้... บางทีเฮียบิ๊กอาจไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา สำคัญตัวผิดไปหรือเปล่าก็ไม่รู้สิ อ่า... มาน้อยใจอะไรเขาได้เล่า เธออุตส่าห์ปฏิเสธเขาไปเองแท้ๆ เพราะตอนนั้นเธอยังเด็กเกินไปสำหรับการมีแฟน แต่ก็ไม่ได้รังเกียจเขาสักหน่อยในตอนนั้น คนตัวเล็กที่กำลังจะเดินทะลุไปยังคณะตัวเองนั้น จู่ๆ ไหล่ของเธอกลับโดนสะกิดมาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงหวานๆ "พี่สาวคะ" เสียงใสๆ นั้น ทำเธอหันกลับไปมอง ก็พบว่ามีเด็กปี 1 กำลังยืนยิ้มให้เธออยู่ ถ้าถามรู้ได้ยังไงว่าเป็นเด็กปี 1 ก็คงเป็นป้ายชื่อที่ห้อยอยู่บนคอ กับสมุดขอลายเซ็นที่อยู่ในมือของเธอในตอนนี้ "คะ?" เธอเอียงคอเล็กน้อย เพราะเด็กสาวตรงหน้าคงไม่ใช่เด็กคณะเธออย่างแน่นอน สมุดลายเซ็นที่หญิงสาวถืออยู่ในมือ ก็ไม่ใช่โลโก้ของคณะบริหารของเธอ และเหมือนว่าหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เลยแนะนำตัวเองขึ้นในเวลาต่อมา "สวัสดีค่ะ หนูชื่ออิงดาว อยู่คณะวิศวะน่ะค่ะ" หญิงสาวตรงหน้าตัวเล็กกว่าเธอนิดหน่อย ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้น ทำเธออดที่จะยิ้มตามไม่ได้เลย "อ่าจ้ะ มีอะไรหรือเปล่า" เด็กคณะวิศวะก็หน้าน่ารักเหมือนกันนะเนี่ย อีกทั้งผู้ชายก็ยังหน้าตาดีหลายคน ส่วนเรื่องนิสัย... มักจะสวนทางกับหน้าตาเสมอ "พอดีว่าหนูต้องขอลายเซ็นพวกพี่ๆ แต่พี่ๆ ไม่ยอมให้ลายเซ็นหนู จนกว่าจะยอมทำตามที่พวกพี่ๆ สั่งน่ะค่ะ" น้องอิงดาวเอ่ย พร้อมกับสีหน้าราวกับจะร้องไห้เสียอย่างนั้น "อ่างั้นเหรอ" เธอรู้ว่าคณะวิศวะมีทำเนียบแบบนั้น แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะส่งต่อมายังรุ่นต่อรุ่นแบบนี้ "คือว่า พี่ปีสามให้หนูมาขอช่องทางติดต่อพี่สาวน่ะค่ะ เฟซบุ๊ก ไลน์ หรือเบอร์โทรก็ได้ค่ะพี่สาว" "ฮะ? พี่เหรอ?" คำพูดของน้องอิงดาว ทำเธอถึงกับหน้าเหวอ ขอช่องทางการติดต่อเธอเนี่ยนะ? รุ่นพี่คนไหนมันกล้าแกล้งน้องในคณะขนาดนี้! "รุ่นพี่บอกว่าใครก็ได้ที่คิดว่าสวยที่สุดในตอนนี้ หนูเห็นว่าพี่สาวสวยดีเลยเข้ามาขอน่ะค่ะ" "อ่า..." สวยดีงั้นเหรอ เธอนี่มันก็เห่อการชมเหมือนกันนะเนี่ย ต่อให้ตรงบริเวณนี้จะไม่ค่อยมีใครก็เถอะ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็สวยที่สุดในสายตาน้องมันก็แล้วกัน "พี่สาวสะดวกให้ไหมคะ ถ้าไม่ให้ก็ไม่เป็นไรค่ะ พอดีรุ่นพี่คณะหนูมันชอบแกล้งรุ่นน้อง หนูก็แค่ต้องหาคนสวยใหม่แถวนี้ ซึ่งหายากมากเลยค่ะพี่สาว ช่วยหนูหน่อยนะคะ :(" น้องอิงดาว ทำสีหน้าออดอ้อนให้เธอ จนเธอแทบจะเอาสมุดน้องมาเซ็นให้เองด้วยซ้ำ อ้อนจนเธอใจอ่อนไปหมดแล้ว ใครมันจะไม่ใจอ่อนกับสีหน้าอ้อนๆ นี้บ้างก็ไม่รู้ เธอเป็นผู้หญิงด้วยกันยังหลงขนาดนี้ "ถ้าพี่ไม่ให้ พวกเขาก็จะไม่เซ็นชื่อให้ใช่ไหม" "ค่ะ..." "งั้นพี่จะให้ไปก็แล้วกัน ที่ให้เพราะเห็นว่าน้องน่ารักหรอกนะ" เธอเอ่ยพร้อมกับหยิบปากกา กับกระดาษที่น้องยื่นให้มาจดชื่อเฟซบุ๊กของเธอลงไปในกระดาษแผ่นเล็กนั้น ที่ยอมให้เป็นเพราะความน่ารักของน้องอิงดาวล้วนๆ ส่วนใครเป็นคนให้น้องมาขอให้นั้น เธอไม่สนหรอก "ขอบคุณค่ะ พี่สาวชื่ออะไรคะ" "ชารีน เรียกพี่ว่า ชาก็ได้นะ" เธอตอบน้องไปยิ้มๆ พร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้น้องอิงดาวไป "ขอบคุณค่ะพี่ชา หนูจะไปเอาไปให้รุ่นพี่ปีสามของหนูที่ยืนอยู่ตรงนั้นค่ะ" น้องอิงดาวชี้เรียวนิ้วไปยังซอกตึกที่อยู่ไม่ไกลมากจากจุดที่เธอยืนอยู่ คนตัวเล็กมองตามนิ้วของน้องไปก็ถึงกับชะงักตัวไป กึก! สายตาของเธอเผลอสบกับใครบางคน ที่เธอหลบหน้าหลบตาเขาไป และคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากเฮียบิ๊ก "....!" คนตัวเล็กได้แต่เม้มริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เขาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา ร่างสูงของเขาทำเพียงยืนพิงผนังของตึก พร้อมกับยกมือกอดอกด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าของเขายังคงราบเรียบ ไร้ซึ่งการแสดงความรู้สึกใดๆ ฉายาเจ้าชายน้ำแข็งของเขาก็ไม่ได้มาเปล่าๆ สินะ เพราะสีหน้าเขามันดูเย็นชา และเฉยชาของแท้ มันไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆ นอกจากนิ่งเรียบ "พี่ชาเห็นผู้ชายหล่อๆ ตรงนั้นไหมคะ คนนั้นเดือนคณะวิศวะปีสามเลยนะคะ โคตรจับตัวยากมากเลย :(" น้องอิงทำปากยู่ให้เธอเล็กน้อย ราวกับอยากจะระบายกัน "อ่า... เหรอคะ" เธอเอ่ยตอบกลับน้องไปเสียงแผ่ว สายตายังคงจ้องไปยัง 'ตรงนั้น' ที่ร่างแกร่งของเขายืนอยู่ เขายืนอยู่ห่างจากเธอพอสมควร แต่เธอกลับเหมือนจะเห็นสีหน้าราบเรียบของเขาได้อย่างชัดเจน สายตาคู่คมของเขานั้นเหมือนจะทอดมองมายังเธอด้วย เรื่องขอลายเซ็นอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ... เพราะพวกวิศวะมักจะให้รุ่นน้องของตัวเองทำเรื่องแปลกๆ อยู่แล้ว เธอก็แค่ผ่านมา และน้องอิงก็แค่เดินมาขอช่องทางติดต่อเธอ คนอย่างเฮียบิ๊กคงไม่เอ่ยปากบอกให้รุ่นน้องมาขอช่องทางการติดต่อเธออยู่แล้ว มันไม่มีทางเป็นแบบนั้น ทั้งหมดมันก็แค่เรื่องบังเอิญแค่นั้น "เฮียเขาหยิ่งมากเลยค่ะ แต่ถ้าได้ช่องทางติดต่อพี่ชาคนสวย เฮียเขาจะเซ็นให้ งั้นหนูไปก่อนนะคะ ขอบคุณพี่สาวคนสวยนะคะ" "อ่า อืม" เธอครางรับน้องอิง ที่วิ่งไปทางร่างแกร่งที่กำลังยืนพิงผนังตึกราวกับรอใครบางคน... ปกติเธอเดินผ่านหลังตึกคณะนี้บ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยสังเกตว่ามีใครยืนอยู่ตรงซอกตึกบ้าง เพราะจุดที่เธอเดินผ่านมันก็มองไม่เห็นเสียด้วยว่าใครยืน หรือนั่งอยู่ตรงจุดนั้น ร่างแบบบางของน้องอิง เดินไปหาร่างสูงที่อยู่ตรงนั้น เธอเห็นว่าน้องอิงยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้เฮียบิ๊ก และสายตาคู่คมนั้นเหมือนจะมองมายังเธออีกครั้ง