เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง
ร่างแกร่งของเขานั่งมองคนตัวเล็กที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาตัวยาว เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอหลังจากน้องชายออกจากห้องไป...
อย่างน้อยตอนที่มีน้องชาย เขาก็กล้า 'ทำ' มากกว่าตอนที่ไม่มีใคร เพราะตอนพีทอยู่มันคอยเตือนเขาให้ระวังการกระทำ แต่ตอนที่ไม่มีใครแบบนี้ เขาแทบจะไม่กล้าแตะเนื้อต้องตัวคนตัวเล็กแม้แต่นิดเดียว
เขากลัว... กลัวว่าจะห้ามใจไม่อยู่
'กูไม่ได้เอาชามาเสิร์ฟมึง แต่กูล่อมึงมาให้ชาต่างหาก'
คำพูดของน้องชายยังคงสะท้อนอยู่ในหัวเขา สายตาคู่คมยังคงลอบมอง ใบหน้าสวยของเธออยู่
'ตัวเล็กแบบนี้เหรอที่คิดจะล่อเขาได้?'
ใครจะยอมให้เธอมาล่อกัน เสืออย่างเขาต้องเป็นคนชิมเหยื่อ ไม่ใช่เหยื่อที่ได้ชิมเขา
"หึ ไร้สาระ..." เขาส่ายหน้าเมื่อมองร่างแบบบางของเธอ เธอยังคงนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเธอขยับตัวเล็กน้อย เรียวขาอ่อนนั้นที่เคลื่อนไหวอย่างเย้ายวน ขยับเขยื้อนเสียดสีกัน ผิวข
