วันนี้ทั้งวันพิชชานั่งทำงานหลังโต๊ะเลขาอย่างกระสับ กระส่าย เธอพยายามก้มหน้ากับเอกสาร ไม่กล้าสบตากับเจ้านายในห้องทำงานซึ่งบานประตูเปิดแง้มไว้เพียงนิด แต่ทุกครั้งที่เงยขึ้นสายตาคมคู่นั้นก็มักจะมองมา พร้อมรอยยิ้มบางที่ทำให้หัวใจเธอสั่นวูบ
ร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูททำให้พิชชาไม่อาจนั่งนิ่งได้ เธอขยับขาเล็กน้อยก็พลันรู้สึกถึงความเจ็บแผ่วๆ ปนความร้อนวาบที่ยังคงหลงเหลือจากเช้านั้น ความทรงจำเร่าร้อนย้อนกลับมาจนแก้มแดงซ่าน
"พีช! เข้ามาหน่อย” เสียงทุ้มดังจากในห้องทำงาน
พิชชาสะดุ้งเฮือกใจเต้นถี่ รอบนี้เป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ปริญญ์เรียกเธอเข้าไปในห้องทำงาน เธอรีบลุกขึ้นพร้อมแฟ้มในมือแล้วก้าวเข้าไปในห้อง
ปริญญ์นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหาร ดวงตาคมมองเธอไม่วางตา สายตานั้นเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง
“เอ่อ…แฟ้มรายงานค่ะ”
พิชชายื่นแฟ้มให้ เขายื่นมือมารั
