"ปะ...เปล่าสักหน่อย"
พิชชาบอกกับเขาเสียงสั่น เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคมของเขา ใบหน้าสวยแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู
ปริญญ์ยกเก้าอี้หมุนเบาๆ หันให้เธอเผชิญหน้ากับโต๊ะทำงานที่เขาเพิ่งลุกออกมา เขากดร่างเธอให้โน้มไปด้านหน้า แนบกับขอบโต๊ะในท่าที่ไม่อาจต่อต้าน
“แต่ผมคิดถึงคุณทั้งวันเลยนะ...คิดถึงร่างกายของคุณด้วย”
เสียงพร่าเอาแต่ใจดังข้างหู ก่อนริมฝีปากเขาจะกดจูบหนักลงบนต้นคอเธอร้อนแรงและไม่ให้โอกาสพักหายใจ
เสียงหอบแผ่วๆ หลุดจากปากพิชชาทันทีที่ปริญญ์กดร่างเธอแนบลงกับขอบโต๊ะทำงาน ความแข็งแรงของเขาทำให้เธอไม่อาจขยับหนีได้แม้แต่น้อย ปลายนิ้วหนาเลื่อนผ่านลำตัว ไล่ตามรอยโค้งเว้าอย่างจงใจหยอกล้อ ก่อนจะหยุดที่สะโพกเล็กแล้วกดแน่นเหมือนจะตรึงเธอให้อยู่กับที่
“คะ…คุณปริญญ์…ได้โปรด…อย่าทำที่นี่เลยค่ะ”
เสียงหวานสั่นเครือเต็มไปด้วยความอับอาย แต่กลับแฝงแรงสะท้านที่ปฏิเสธไม่ได้
เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอ ปล่อยลมหายใจร
