เช้าวันใหม่ แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้อง รำไรไปตามผิวกายขาวนวลของพิชชาที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน ปริญญ์ตื่นขึ้นก่อน เขาเพียงนอนมองใบหน้าหวานที่ซุกแนบอกเขาเหมือนแมวเชื่องๆ ความอ่อนล้าที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอกลับทำให้หัวใจเขาอบอุ่นอย่างประหลาด
มือหนาค่อยๆ ลูบเส้นผมยุ่งเบาๆ ไล้ลงมาตามแก้มใส และหยุดที่ริมฝีปากสีระเรื่อที่เมื่อคืนยังเอ่ยครางเรียกชื่อเขาไม่ขาด ปริญญ์โน้มลงจูบอย่างอ่อนโยน ทว่าในดวงตาคมกลับยังแฝงความปรารถนาเงียบๆ ที่ไม่เคยลดน้อย
พิชชาขยับตัวเล็กน้อยเพราะถูกรบกวนจากสัมผัส ก่อนจะค่อยๆ ลืมตา ดวงตากลมโตปรือขึ้นมาเจอใบหน้าคมที่อยู่ใกล้เสียจนลมหายใจแทบผสานกัน
“คุณปริญญ์…ทำไมยังไม่ไปทำงานคะ”
เธอเอ่ยเสียงเบา พยายามเบือนหน้าหนีเพราะทั้งเขินทั้งอายกับความทรงจำเมื่อคืน
ปริญญ์กลับยิ้มมุมปาก รั้งเอวเล็กเข้ามากอดแน่นกว่า เดิม
“งานมีไว้ทำทั้งวัน แต่เวลาแบบนี้มีไม่บ่อย ผมจ
