“โผล่มาได้สักทีนะ”
เสียงจากมุมเดิมดังขึ้นเมื่อพอร์ชเดินเข้าไปภายในบ้าน พีรพัฒน์ที่รอลูกชายคนเดียวอยู่วางหนังสือในมือลงก่อนจะหมุนเก้าอี้หันมาทางที่พอร์ชยืน สายตาตำหนิกับรอยยิ้มเยาะนั่นไม่ได้ต่างไปจากที่พอร์ชคาดเอาไว้สักนิด ร่างสูงทำเพียงยกมือไว้ตามมารยาทก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วบอกจุดประสงค์ที่มาหา
“ผมมีเรื่องจะพูดกับพ่อ”
“แน่สิ แกคงต้องพูดเยอะเลยล่ะ รู้มั้ยว่าหมอบีมาร้องไห้กับพ่อเมื่อวานนี้ แกเป็นบ้าไปแล้วสินะพอร์ช”
“การพูดความจริงต้องเป็นบ้าด้วยเหรอครับ”
“พอร์ช!”
คนเป็นพ่อตะคอกออกมาเสียงดัง มองลูกชายที่เถียงกลับมาก็ยิ่งโมโหหนักขึ้น ทั้งที่อุตส่าห์ระงับอารมณ์ไว้เพื่อจะพูดดีๆแต่ดูท่าคงจะไม่ได้ความร่วมมือแน่ๆ
“ผมขอร้องเรามาจบเรื่องนี้สักทีเถอะครับ รู้มั้ยว่าผมเบื่อมาก”
พอร์ชบอกก่อนจะถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย นับครั้งไม่ถ้วนที่คุยกันเรื่องนี้แต่ก็ไม่เคยมีข้อสรุปดีๆเลยสักครั้ง จะว่า
