“หมอบีพูดอะไรกับพี่ครับ”
พอร์ชจับพายมานั่งที่เก้าอี้ ส่วนตัวเองนั้นโน้มลงมาจับที่พักแขนทั้งสองข้างไว้ไม่ให้พายลุกหนีไปไหนได้ ถึงความจริงพายไม่ได้คิดจะหนีอยู่แล้วก็ตาม
“ไม่มีอะไรหรอก”
พายก้มหน้าหลบสายตาคู่คมที่จ้องกดดันกันอยู่ จะให้บอกไปได้ยังไงในเมื่อสิ่งที่หมอบีพูดก็เรื่องจริงทั้งนั้น เธอไม่มีได้มีสิทธิ์อะไรไปโต้แย้งและควรทำตามแต่โดยดี อยู่เงียบๆและหายไปเงียบๆเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด
“อย่าโกหก พอร์ชไม่ชอบ”
พอร์ชก้มลงไปพลางจับคางเล็กให้หันมาสบตา ยิ่งเห็นความสั่นไหวในดวงตากลมโตปริ่มน้ำก็ยิ่งโมโหมากขึ้น กล้าดียังไงมาทำให้คนของเค้าเสียใจ คนที่พายต้องเชื่อฟังมีแค่เค้าคนเดียวเท่านั้นคนอื่นไม่มีสิทธิ์
“เค้าจะหมั้นกับหมอพอร์ชเร็วๆนี้แล้ว”
“แล้วไง เค้าสั่งให้เลิกกับพอร์ชงั้นสิ”
พอร์ชถามพลางยิ้มเยาะออกมาเพราะรู้ดีว่าคนอย่างหมอบีจะพูดอะไร ความนิ่งและรอยยิ้มใจดีที่ใครๆเห็น เบื้องหลังก็เต็มไปด้
