“ไหนมึงบอกตัดขาดกันแล้ว”
“กูตัดแล้ว แต่เหมือนมีคนอยากชะตาขาดแทน”
พอร์ชบอกออกมาด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด แค่พายเล่าให้ฟังว่าหมอบีมาพูดอะไรด้วยบ้างก็หัวร้อนจนเกือบจะบึ่งรถไปเอาเรื่องแล้ว กล้าดียังไงมาพูดแย่ๆใส่คนที่เค้ารักแบบนั้นกัน คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชีวิตคนอื่นหรือไงถึงได้เสนอหน้ามาสอนความถูกต้อง อุตส่าห์ไว้หน้าเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนและเห็นใจที่ไม่อาจตอบรับความรู้สึกอีกคนได้ แต่พอร์ชไม่ใช่คนที่ใจดีกับคนที่มาล้ำเส้นก่อนหรอกนะ เพราะงั้นจากนี้หมอบีต้องได้รับกลับไปอย่างสาสมเหมือนกัน
“อย่าบอกนะว่า…”
“ช่วยกูหน่อย”
“กูละหวั่นใจ…”
อนาคินกรอกตาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ไม่น่าต้องเดาแต่แรกอยู่แล้วเพราะคนอย่างพอร์ชจะไม่ร้ายถ้าไม่มาทำมันก่อน คงได้แค่ภาวนาให้คนที่มันเอาคืนอยู่รอดปลอดภัยและไม่กลั้นใจตายไปซะก่อนเท่านั้น มันจะทำทุกอย่างให้คนที่อยากเหยียบต้องจมดินนั่นแหละ
“ส่งคนไปทำงานให้กูหน่อย
