สายลมเอื่อยพัดผ่านหน้าต่างโรงพยาบาลเข้ามาพร้อมแสงรุ่งอรุณ แสงแดดอุ่นสีทองตกกระทบใบหน้าของอลัน แม้จะยังดูซีดเซียวจากการบาดเจ็บ แต่แววตาของพยัคฆ์หนุ่มเริ่มมีประกายแห่งชีวิตกลับมาบ้าง
มือหนาขยับบีบมือของจัสมินเบาๆ แทนคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้หมด จัสมินเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความชิงชังเริ่มอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเธอเห็นรอยแผลที่ไหล่และคราบน้ำตาที่ยังแห้งกรังบนใบหน้าของชายที่เธอเคยตราหน้าว่าเป็นเพียงอสูรกาย
“จัสจะไปประจวบฯ นะคะ...”
หญิงสาวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่โรยตัวอยู่รอบข้าง
“จัสจะไปจัดการเรื่องงานศพน้องสมายให้เรียบร้อย และหลังจากนั้น...อาจจะเดินทางไปหาแม่ที่มิลานด้วย”
คำว่า ‘มิลาน’ ทำให้อลันใจหายวูบ เขาพยายามจะหยัดตัวลุกขึ้นทันทีจนความเจ็บปวดแล่นริ้วข้ามผ่านบาดแผล ทำให้เขาต้องครางออกมาอย่างเสียไม่ได้
“โอ๊ย!... ฉัน... ฉันไปด้วยได้ไ
