พันธนาการรักมาเฟียเถื่อน

มิลาน เวลา 03.15 น. ความเงียบสงัดภายในห้องพักสุดหรูถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่ติดขัด ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างของจัสมินบิดเร้าไปมาอย่างทรมาน ดวงตาที่ปิดสนิทสั่นระริกภายใต้เปลือกตาที่บวมช้ำ ในห้วงนิมิต...กลิ่นดินปืนและคาวเลือดลอยคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ภาพของชายผู้เป็นพ่อที่เธอไม่เคยเห็นหน้าชัดๆ เลยสักครั้งกำลังคุกเข่าจมกองเลือด โดยมีมัจจุราชในชุดสูทสีดำสนิทเล็งปลายกระบอกปืนเข้าที่กลางหน้าผาก “อย่า...ได้โปรด อย่าทำแบบนี้!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังมาจากผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังโอบอุ้มครรภ์แก่อย่างทะนุถนอม มือที่สั่นเทาพยายามเอื้อมไปหาชายที่รัก แต่กลับถูกกระชากออกอย่างไร้ปรานี “คนอย่างมัน...ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อ” คำพิพากษาที่เย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรกแผดก้องขึ้น ปัง! เสียงกัมปนาทนั้นระเบิดออกพร้อมกับหยดเลือดที่กระเด็นมาเปื้อนใบหน้าของทารกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกในท้องของแม่! “กรี๊ดดดดดดดด!!” ดวงตาคู่สวยของจัสมินเปิดโพลงขึ้นในความสลัว เธอดีดตัวขึ้นนั่งบนเตียงกว้างราวกับถูกไฟลวก เสียงกรีดร้องสุดท้ายยังคงสั่นเครืออยู่ในลำคอที่แห้งผาก เธอหอบหายใจจนอกเพื่อมไหว เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนเปียกชุ่มไปทั่วทั้งตัว “แค่ฝัน...มันก็แค่ความฝัน...” เธอพึมพำกับความมืด มือเรียวบางเอื้อมไปกุมตำแหน่งหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่าความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศกลับย้ำเตือนว่าความจริงนั้นน่ากลัวกว่าฝันร้าย ภาพเหล่านั้นไม่ใช่เพียงจินตนาการ แต่มันคือคำสาปที่แม่ประทับไว้ในใจของเธอก่อนจะที่ท่านจะหมดสติไปด้วยโรคหัวใจรุมเร้า คำบอกเล่าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเกี่ยวกับความตายของพ่อ...ชายที่ถูกพรากชีวิตไปในขณะที่เธอมีอายุเพียง 5 เดือนในครรภ์ แม่ต้องพาเธอหนีตายข้ามขอบฟ้าไปไกลถึงปารีส ทั้งที่ต้องหนีการตามล่าและแบกรับความทุกข์ทนเพียงลำพังมาหลายปีจนร่างกายพังทลาย จัสมินยกมือขึ้นปิดหน้าน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากความเหนื่อยล้าสะสมมาหลายวัน ที่คฤหาสน์วิลเลียมในประเทศไทย ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังรัวสนั่นฉีกกระชากความเงียบมาจากสนามฝึก "ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องตาม!" เสียงทุ้มตวาดลั่นอย่างเอาแต่ใจของพยัคฆ์หนุ่มแห่งวิลเลียม 'อลัน วิลเลียม' ยืนอยู่ตรงนั้นในวัยหนุ่มฉกรรจ์ที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย เขาถอดแบบความดุดันมาจากเอริคแทบทุกระเบียดนิ้ว ทว่าหัวใจของเขากลับร้อนรุ่มและบ้าบิ่นยิ่งกว่า "นายน้อยครับ มันอันตราย..." "ผมอันตรายกว่านั้นเยอะ!" อลันสวนกลับลีอองทันควันก่อนจะเหนี่ยวไกส่งกระสุนเข้าเป้าทุกนัดอย่างแม่นยำ เอริคยืนมองแผ่นหลังลูกชายอยู่นานก่อนเอ่ยสั้น ๆ "เก่งขึ้น ! " อลันยกยิ้มที่มุมปากด้วยความทิฐิ "แน่นอน ผมลูกใคร" "แต่ยังใจร้อนเกินไป" เอริคเดินเข้ามาใกล้ กดสายตาลงต่ำเพื่อปรามความโอหัง "โลกของแกไม่ได้มีแค่กระสุนอลัน แต่มันยังมีศัตรูที่คอยจ้องจะตะครุบแกยามเผลออยู่เสมอ" รอยยิ้มของอลันจางหายไป แววตาของเขาเข้มขึ้นด้วยความไม่ยอมแพ้ อีกฝั่งจัสมินหลับตาลงพยายามไล่ภาพนรกนั้นออกไป แต่มันกลับยิ่งชัดเจนเมื่อเธอนึกถึงใบหน้าของชายที่ยื่นมือเข้ามา ‘ช่วย’ เธอในยามที่มืดแปดด้านอย่าง อลัน วิลเลียม ชายผู้มีอำนาจล้นฟ้าและเงินตรามหาศาล “แม่...จัสคิดถึงแม่จังเลยคะ” เธอพึมพำกับความว่างเปล่า “จัสจะรักษาแม่ให้ได้... และจัสจะหาคำตอบให้ได้ว่า ใครคือคนที่ทำลายครอบครัวของเรา!” เธอยกมือขึ้นปิดหน้าพร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนผ้าปูที่นอนหรูหรามีราคา แต่ราคาที่เธอต้องจ่ายมันไม่ใช่เพื่อความหรูหราที่เขามอบให้กับเธอแต่อย่างใด แต่มันเพื่อลมหายใจของแม่ นั้นก็คือการเผชิญกลับดินแดนของคนที่พรากชีวิตพ่อของเธอไป และการต้องก้มหัวให้กับผู้ชายที่เธอเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจว่า...เขาอาจจะมี ‘ความลับ’ บางอย่างที่ซ่อนไว้ไม่ต่างจากมัจจุราชในความฝันเป็นแน่ “แม่...จัสคิดถึงแม่จังเลยจัสจะรักษาแม่ให้ได้และจัสจะหาคำตอบให้ได้ว่า ใครคือคนที่ทำลายครอบครัวของเรา!”