โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวสว่างจ้า กลิ่นของยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงที่ดูเหมือนกำลังพยายามชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่ติดมากับตัวของ อลัน วิลเลียม เขาเอนตัวลงนอนบนเตียงราคาแพง แผลแตกที่หางคิ้วถูกทำแผลเอาไว้อย่างดี สภาพของเขาดูเหมือนผู้รอดชีวิตที่น่าสงสาร ทว่าสายตาที่จ้องมองเพดานกลับว่างเปล่า...จนน่ากลัว
ปัง!
ประตูถูกผลักเปิดออกแรงๆ เอริค วิลเลียม ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้พยาบาลและบอดี้การ์ดหน้าห้องต้องก้มหน้าจนคางชิดอก
“คนถูกชน...ตายคาที่ครับนาย”
ลูกน้องคนหนึ่งรายงานเสียงเบาเอริคนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อไว้อาลัย แต่เพื่อประมวลผลการสูญเสียทางธุรกิจและชื่อเสียง
“จัดการซะ...อย่าให้มีชื่อคดี อย่าให้มีชื่อคนตายโผล่ในรายงานพรุ่งนี้”
“ครับนาย”
คำสั่งสั้นๆ ที่เหมือนกับการสั่งลบไฟล์ขยะออกจากคอมพิวเตอร์...แต่ไฟล์นั้นคือชีวิตคน
ณ จุดเกิดเหตุ ก
